Montefalco Series 2: One Night Mistake

Sa panahon ngayon kailangan mo mag doble kayod kung ikaw ay isang kahig isang tuka lamang. Huwag kang umasa sa grasya na darating, kailangan mo rin itong paghirapan. Huwag kang umasa sa iyong magulang kung kaya mo namang magtrabaho para magkapera. Pamilya nga diba? At ang pamilya nagtutulungan sa hirap man o sa ginhawa. At sa isang tulad kong mahirap, hindi lang doble, triple, ang pagkayod ko sa trabaho, hangga't kaya ko, hangga't may lakas ako hindi ako susuko para sa inay ko.

"Mag sulat na kayo ng title ng kanta na i-request ninyo kasi dalawang kanta lang ang kakantahin ko and the rest ay 'yong song request ninyo naman, " sabi ko at umayos ng upo.

Sinuyod ko ng tingin ang mga tao dito sa loob ng bar na kinakantahan ko. Karamihan sa kanila ay pamilyar sa akin ang mukha, every weekend yata sila dito at sa palagay ko ay mga college students sila.

"Miss L, dalawang kanta raw limang daan ang tip," ani ng lalaki at inabot sa akin ang papel kung saan nakasulat ang kantang ni request niya.

Tiningnan ko kung ano ang kanta na iyon, napangiti ako. " Sure, alam ko 'to. Paki sabi sa nag request maraming salamat."

Pinakita ko sa guitarist ang papel. "Wala kang babaguhin sa tono ha, baka magkamali ako."

"Sus. Ikaw pa, ang galing mo kaya, " pang uto ni Kuya Sen sa'kin.

Sinimangutan ko siya at muling humarap sa mga tao na nag-iinoman nang mag strum si kuya ng kanyang gitara.

Ito ang trabaho ko, isang singer sa bar tuwing gabi at isang taga lako ng pastel sa araw. Todo kayod ako sa trabaho kahit anong pagkakitaan basta kaya ay pasukin ko. Mahirap lang kami. At wala akong tatay na magtrabaho para may makain kami ni nanay. Ayoko naman na iasa kay nanay ang lahat, malaki na ako, nasa tamang edad na kaya kailangan kong magtrabaho para makatulong sa kanya.

Hanggang high school lang ang natapos ko, hindi na ako kayang pag-aralin ni nanay sa koleheyo. Gusto ko mang maging iskolar ngunit baka hindi parin kakayanin ni nanay ang ibang gastos dahil wala naman itong matino na trabaho.

Kaya nag doble kayod ako para makaipon sa pag-aaral ko ngunit lahat ng ipon ko ay naubos nang ma ospital si nanay. May bukol siya sa matres. At habang maliit pa dapat kailangan na iyon tanggalin. Ayoko siyang nakikita na nahihirapan sa tuwing dumadaing siya sa kanyang sakit. Namumutla narin siya at lumulubo na ang tiyan. Kaya triple kayod ako sa pagtrabaho para pang opera niya.

"Thank you. See you again next week."

Saad ko nang matapos akong kumanta. Hanggang tatlong oras lang ako dahil may ibang banda pa nasusunod na mag perform. Para sa akin kulang ang oras na iyon pero na kontento nalang at least kahit papano may kita ako.

"Limang daad lang ang akin, Liel, mas kailangan mo ang pera."

"Kuya naman," protesta ko. "Hatiin natin, hindi pwede iyang gusto mo. Kung wala ka hindi ako maka kanta."

Ginulo niya ang buhok ko. "Ano pa't naging tropa tayo. At saka," napakamot siya sa kanyang ulo. "Ayaw ni Stella na makihati pa ako sayo. Alam mo naman 'yong girlfriend ko. Ikaw kasi ayaw mo pa tanggapin ang tulong namin."

I sighed. " Problema namin ito, kuya. Pero salamat dahil nandiyan kayo handang tumulong sa akin. Huwag ho kayong mag-alala lalapit ako sa inyo kapag hindi ko na kaya. "

Kaya ko pa naman. At matagal pa ang operasyon ni nanay makapag-ipon pa ako. Malaking tulong na rin ang tatlong libo na talent fee namin ni Kuya Sen na bigay ni Madam Jinky hindi pa kasali ang tip na galing sa mga costumer. Kung ganito lagi ka laki ang makuha ko every weekend madali lang ako maka ipon ng pera.

"Una na ako kuya. Baka tulog na si nanay pagdating ko."

"Ingat ka."

Sumakay ako ng tricycle papunta sa sakayan ng jeep. May kalayuan kasi itong bar ni Madam Jinky sa amin. Malaki ang ngiti sa labi ko na umuwi. Sana ganito lagi ka laki ang kita ko malaking tulong ito sa amin ni nanay.

"Nay! Nandito na ho ako."

Lumabas si nanay sa kanyang silid. Hirap itong lumakad, siguro sumasakit na naman ang puson niya. Inalalayan ko siya hanggang sa kusina at pina upo sa upuan sa harap ng mesa.

"Kumain ka na, Nay?"

"Hindi pa. Hinintay kita."

" Mabuti at maaga ako naka-uwi. "

Hinanda ko na ang pagkain namin. Kahit nahihirapan si nanay na gumalaw nagawa niya parin mag saing ng kanin at magluto ng ulam. Kahit ayaw ko na iwan siya dito sa bahay na mag-isa ngunit kailangan ko magtrabaho para magka pera. Hindi ko alam kung ano ang maging epekto ng sakit niya sa kanyang katawan basta hangga't maaga pa ay kailangan na itong maagapan. Siya lang ang mayroon ako. Hindi pa ako handa kung sakaling may mangyari na masama sa kanya.

" Sa next week, Nay, magpa check up ulit tayo, " saad ko sa gitna ng aming hapunan.

" Malaking gastos iyon anak, " nahihirapan na bigkas niya.

" Ang pera madali lang iyon makita, Nay. Pero ang buhay niyo. .ang kalusugan niyo mahirap kapag iyon na ang mawala. Gagawin ko ang lahat upang makaipon ng pera para sa operasyon ninyo. Gagaling kayo at maging malakas ulit. "

Hindi baleng mahirapan ako sa pagtrabaho basta makaipon lang ako nang pang opera niya. Hindi ko na kaya na makita siya araw-araw na nahihirapan sa pag-inda ng sakit niya.

Malungkot ang kanyang mukha na tumingin sa akin. " Pasensya ka na anak kung pabigat ako sayo ha. Nahirapan ka tuloy."

"Wala ito, Nay, sa lahat ng hirap at sakripisyo ninyo na buhayin ako na mag-isa. Binuhay mo ako na ikaw lang mag-isa. .at ngayon gagawin ko ang lahat ng paraan upang madugtungan ang buhay ninyo. .Mahal na mahal kita, Nay. "


Ang hirap at pagod ko ngayon wala ito sa kalingkingan ng pinagdaanan ni nanay. Mag isa siya habang pinagbubuntis ako hanggang sa ipinganak ako. Ang ama ko na siya dapat na kaagapay ni nanay sa lahat ay hindi man lang ito nagpakita sa kanya. Walang paramdam. Alam kaya niya na may anak siya? Marami akong tanong kay mama tungkol sa ama ko ngunit wala akong lakas na loob. Alam ko may dahilan ang lahat kung bakit hindi siya pinanagutan ng ama ko ngunit bilang isang anak nais ko rin malaman ang dahilan na iyon.

Twenty years. Kahit pangalan ng ama ko hindi ko alam. Kung ano ang itsura niya. Kung magka mukha ba kaming dalawa. Gamit ko ang apelyedo niyang Sandiego pero hanggang doon lang ang alam ko.

Hindi ko kinakahiya ang pagiging single mom ni nanay, kundi proud ako sa kanya dahil hindi niya ginawa ang dahilan na iyon upang hindi ako buhayin at palakihin ng maayos. Na iinggit lang ako minsan sa mga pamilya na nakikita ko. Buo at masaya. Habang kami masaya lang hindi buo. Pero ang pagmamahal ni nanay at pag-aruga subra pa iyon sa isang bata na may isang ama.

Hindi niya pinaramdam sa akin na wala akong ama. Na kulang ang pamilya namin. Kaya hindi na ako naglakas loob na tanongin siya tungkol sa aking ama dahil maging unfair iyon sa kanya. Siya ang nandiyan sa loob ng dalawampung taon tapos ganon ko lang kabilis na itanong sa kanya kung sino at nasaan ang ama ko? Dapat makuntento na ako dahil kung may pakialam ang ama ko sana noon pa siya gumawa ng paraan para hanapin kami.

Kung dumating man ako sa punto na magka-anak ako, gagawin ko ang lahat mabigyan lang ng maayos at kompletong pamilya ang anak ko.

"Matulog na tayo, Nay."

Hinatid ko siya sa kanyang silid at inalalayan na humiga. Nag half bath muna ako at tumabi ng higa sa kanya. Natawa siya ng yumakap ako at sumiksik ng yakap.

"Dalaga ka na tumatabi ka parin sa akin. Parang hindi ko napansin na natutulog ka sa sarili mong kwarto."

" Hanggat hindi ako nag-asawa hindi ako hihiwalay na tumabi sayo sa pagtulog. "

" Ipanalangin ko na sana magkaroon ka na ng nobyo at yayain ka kaagad ng kasal. "

" Nanay naman eh, " parang bata na reklamo ko at sumiksik pa ng yakap sa kanya.

Kailangan ko sulitin ang bawat sigundo na kasama kita, Nay. . kasi hindi ko alam kung hanggang kailan kita katabi sa pagtulog.

Marahan niyang hinaplos ang buhok ko. "Kailangan mong sanayin ang sarili mo na matulog na hindi ako katabi. .paano nalang kung mag-asawa ka? Ha? "

" Matagal pa ako mag-asawa, Nay. Bata pa ako. Tulog na po tayo. Stop na sa usapang asawa kinikilabutan ako, " I said jokingly.

Ayoko marinig ang mga sasabihin niya dahil parang nagpapahiwatig ito. Alam ko, paalala niya iyon sa akin pero hindi ko maiwasan na kabahan sa klase ng mga salita na binibitawan niya. Ayoko na ulit makarinig ng ganon, pakiramdam ko mawala siya sa'kin ano mang oras.

" Good night. Mahal ka ni Nanay. "

Mahal na mahal rin kita, Nay. Gagawin ko ang lahat mapahaba lang ang iyong buhay.

Masayang-masaya ako dahil na ubos na naman ang paninda ko. Naglalako ako nang niluto kong pastel sa palengke . Ito 'yong kanin na nakabalot sa dahon ng saging na may ulam ng kasama. Ang kinita ko kahapon sa pagtinda naging doble na ngayon pero hindi parin ito sapat.

Ang kinikita ko sa pag pa-pastel ay sakto lang sa pang araw-araw na pangangailangan namin ni nanay. Kailangan ko pang rumakit ng ibang pagkakitaan para madali akong maka ipon ng pera pang opera niya.

Habang pa uwi ako naghanap narin ako ng tindahan na naghahanap ng tindera, kahit part time job lang basta mayroong kita. Hindi ko kasi pwede na iwan si nanay at walang magbabantay sa kanya. Wala siyang kasama sa bahay. Paano kung atakihin siya ng sakit niya sino ang tutulong sa kanya? Kaya wala akong matino na trabaho dahil inaalala ko siya.

Wala kaming kamag-anak rito hindi naman pwede na palagi nalang akong makisuyo sa kapit-bahay namin, may trabaho rin sila at wala akong ipang bayad sa magbantay kung magtatrabaho ako ng full time job.

"Liliane, mabuti nalang at nakita kita," nagpapanic na sambit ni Ante Anabelle at nagmamadali na lumapit sa akin.

"Bakit, ante. Anong meron?" Nagtataka na tanong ko dahil hindi naman kami close para magkamustahan.

"Nalaman ko kasi na kumakanta ka raw kaya sinadya kitang puntahan sa bahay ninyo mabuti nalang at nakita kita dito. Kasal kasi ng anak ko mamaya, nag back out kasi ang singer na kinuha niya kasi may ubo kaya pwede ba na ikaw nalang ang papalit? 3k din iyon. Pero kung kulang pa iyan sa talent fee mo huwag kang mag-alala dagdagan ko pa basta may kakanta lang ako na makuha para sa kasal ng anak ko."

" Sure, Ante. Ayos na sa akin ang 3k," malawak na ngiti ang ginawad niya sa akin sa tuwa. "Saan ho ba gaganapin ang kasal? "

" Sa malaking simbahan ng Catholic church sa Sagada. Mamayang alas dos ng hapon ang kasal."

" Sige ho, darating ako. Salamat at ako ang kinuha ninyo malaking tulong ito sa akin. "

Pagkatapos naming mag usap ay umuwi na kaagad ako upang mag ayos. Hindi ko ito pwedeng palagpasin. Malaking tulong na ang tatlong libo, kakanta lang naman ako doon. Naging wedding singer naman ako minsan pero masabi ko talaga na si Ante Anabelle ang galante sa kanila. Tulog si nanay ng madatnan ko. Tutal mamayang hapon pa naman iyon ay nagluto muna ako ng pananghalian niya bago umalis. Nang matapos magluto ay naligo na ako at nag ayos, hindi ako pwedeng ma late.

"Saan ang lakad mo, anak?"

Tanong ni nanay nang makita ako na nakabihis na. Bagong gising ang matanda napagod yata kanina sa pagtulong sa akin. Inalalayan ko siyang bumangon.

"Kinuha ako ni Ante Anabelle bilang singer sa kasal ng anak niya, Nay," masayang saad ko. "Hindi ko matanggihan, sayang ang 3k."

Naglagay ako ng kaunting lipstick at nagpulbo. Wala namang dress coding na sinabi si Ante kaya puti na bestida nalang ang sinuot ko. Nilugay ko na rin ang hanggang baywag na wavey kong buhok at nilagyan ng clip sa kaliwang bahagi upang hindi iyon tumabon sa mukha ko. Humarap ako kay nanay.

"Maganda na ba ako, Nay?"

Naka puppy eyes na tanong ko at matamis na ngumiti. Umawra pa ako sa harap niya na para bang isang modelo.

"Hindi lang maganda. Subrang maganda kahit walang make up."

"Yan ang tinatawag na natural beauty, Nay."

"Manang-mana ka talaga sa akin."

"Kaya nabihag mo si tatay," nawala ang ngiti sa kanyang labi at umiwas ng tingin, iyong pag-iwas niya hindi dahil sa nasaktan siya dahil binanggit ko ang pangalan ni tatay kundi parang nahihiya siya. .nag ba-blush. "Oy! Naalala niya si tatay," tudyo ko dito at sinundot ang pisngi niya. " Nag ba-blush ka, Nay. Yuckkk." natatawa na kantiyaw ko sa kanya.

" Iwan ko sayong bata ka kung anu-ano ang napapansin mo. Huwag mo nga isali dito sa usapan ang tatay mo, "nauutal na saad niya.

" Asus! Kinikilig ka lang, e. Kita mo, " tumawa ako. "Feeling teenager ka, Nay. What if lang, Nay, ha. What if lang naman. Kung sakali na babalik si tatay at babalikan ka niya hindi lang dahil sa akin kundi dahil mahal ka niya, anong gagawin mo, 'Nay? "

" Hindi na iyon babalik. "

" Ehh! Hindi mo sinagot ang tanong ko. Ano nga, may chance ba? "

" Umayos ka na nga at aalis ka pa. At saka hindi na babalik ang tatay mo. "

" What if lang naman, ayaw pa sagutin," tumayo siya at lumabas ng kwarto." Sige na, 'Nay. "

"Bilisan mo riyan at aalis ka pa," sigaw niya mula sa labas hindi parin sinasagot ang tanong ko.

Ito ang unang beses na isinali ko sa usapan namin si tatay. Mula noong nagkamulat ako na walang ama isang beses ko lang siya tinanong kung nasaan si tatay at ang sagot niya huwag ko na itong hanapin dahil hindi na babalik si tatay sa amin. Kaya hindi ko na ito ulit itinanong pa kahit na banggitin man lang dahil baka ayaw ni nanay na marinig o banggitin man lang ito. Pero kanina nang banggitin ko si tatay I saw pain, longing, in her eyes at ang kagustuhan na makasama si tatay.

Hindi ko mapigilan ang malungkot habang tinititigan si nanay na naglalagay ng plato sa lamesa. Ang hirap ng sitwasyon niya, ang malayo sa lalaking mahal niya , ang mag isang mag alaga ng anak nila at sa araw-araw na paggising niya nakikita niya ang bunga ng kanilang pagmamahalan na kahit anong pilit niyang kalimutan ang lalaking mahal niya may isang ako na araw-araw na nagpapaalala sa kanya.

"Sabay na tayo kumain, 'Nay, bago ako umalis."

Pinagsandok ko siya ng kanin at ulam at tahimik na kumakain, maya-maya nagsalita siya.

"Nak, pasensya ka na kung lumaki ka na walang ama, ha. Gusto ko mang sabihin sayo ang lahat lalo na ang tungkol sa ama mo pero mas maigi nalang siguro na wala kang alam tungkol sa kanya. Pasensya ka na kung ipinagkait namin sa iyo ang magkaroon ng buong pamilya. Hayaan mo, darating ang araw na malalaman mo rin ang lahat, ang tungkol sa ama mo. Huwag kang mag-alala hindi siya masamang tao. At nasisiguro ko na mahal na mahal ka niya. "

Hanggang makarating ako sa simbahan kung saan gaganapin ang kasal ang sinabi ni nanay parin ang laman ng isip ko. Sa sinabi niya mas lalo akong nasasabik na makilala at makita ang ama ko. Ngunit may kasabihan nga 'Mother knows the best' kaya pilit kong intindindin ang sinabi niya at tanggapin na hindi ko na makikita ang aking ama. Tadhana na ang bahala kung pagtagpuin niya ang landas naming dalawa.

Kinakanta ko ang paborito nilang kanta habang isa-isang naglalakad sa red carpet ang mga brides maid kasama ang grooms men na partner nila at ng groom kasama ang kanyang mga magulang na naghatid sa kanya sa harap ng altar. Nang pumasok na ang bride, nakita ko kung gaano ka emosyonal ang kanyang mapapangasawa habang tinititigan ito na papalit sa kanya.

Ganito talaga siguro kapag ikasal ka sa taong mahal mo at mahal ka. 'Yong hindi mo maipaliwanag ang saya na nararamdaman mo habang papalapit sayo ang babaeng mahal mo. Ganito rin kaya ka emosyonal ang lalaking mapapangasawa ko balang araw? Ano kaya ang maramdaman ko habang naglalakad ako sa pulang carpet suot ang magandang saya papalapit sa taong makakasama ko habang-buhay?

"In richer or poorer
in sickness and in health till death do us part."

Sabay na bigkas nilang dalawa. At naghiyawan ang mga taong saksi sa kanilang pag-iisang dibdib ng inanunsyo ng pari na sila ay isa ng mag-asawa.

Kung na mangha ako sa ganda ng design sa simbahan kanina, dito sa receiption nila halos malaglag ang aking panga sa subrang ganda. Puno ng mga white at pink roses ang buong paligid na mistulang isang garden na maraming alitaptap sa dami ng maliliit na ilaw na kumukuti-kutitap. Ang engrande. Sabagay, mayaman naman sila lalo na ang napangasawa niya. Para akong nalula sa subrang ganda ng paligid.

Alas otso na ng gabi nang makauwi ako. Hindi pa tapos ang party nila pero dahil wala na akong papel doon ay umuwi na ako dahil baka naghihintay si nanay sa akin at mapuyat pa, bawal sa kanya iyon.

"Thank you so much Liliane, hindi nagkamali si mama na ikaw ang kinuha niyang maging wedding singer ko," saad ni Analuo.

" Walang anuman. Salamat din at ako ang kinuha ninyo, Ante Anabelle. "

Nagpa-alam na ako sa kanila na uuwi na ako. Ang tatlong libo na usapan namin ni Ante ay ginawang limang libo ng kanyang anak dahil ang galing ko raw. Pagdating ko sa tapat ng bahay sumalubong sa akin si Ante Jona na humahangos.

" Mabuti at dumating ka na, Liliane, ang nanay mo isinugod sa ospital, nadatnan ko kanina na nakahandusay sa loob ng bahay ninyo nang dalawin ko siya."

Parang bomba na sumabog sa aking harapan ang sinabi ni Ante Jona. Halos liparin ko ang papuntang sakayan sa takot at kaba na naramdaman ko sa balita na narinig ko. Halos manlumo ako nang malamang nasa E.R si nanay.

"As soon as possible kailangan na siyang operahan," Doctor Mariano said.

" Iligtas niyo po ang nanay ko, Dok. Iligtas niyo po siya. "

Tulala ako, hanggang sa trabaho iniisip ko kung paano solusyonan ang problemang hinaharap naming mag-ina. Kailangan ng ma operahan si nanay sa lalong madaling panahon dahil kung hindi . . hindi ko alam kung hanggang kailan niya iindahin ang sakit niya. Hindi ko kaya na makita siyang nahihirapan kaya habang maaga pa, habang hindi pa malala ang kalagayan niya kailangan ay ma operahan na siya.

Napahilamos ako ng mukha. Saan ako kukuha ng ganoon kalaki na pera? Hindi sapat ang ipon ko. Wala rin akong mautangan. Isa lang ang paraan ang naisip ko pero nagdadalawang-isip kung itutuloy ko ba. .kung kaya ko ba. Pero para ito kay nanay. Huminga ako ng malalim at tumayo, kinakabahan na naglakad palapit kay Madam Jinky. Nanginginig ang kamay ko na umupo sa harap ng counter bar kung saan banda siya naka-upo.

"Madam Jinkz."

Pukaw ko sa kanyang atensyon. Nagulat pa siya nang makita ako ngunit agad din namang nakabawi.

"Lil, anong kailangan mo? Kamusta na pala ang nanay mo? Nabalitaan ko kay Sean na nasa ospital siya akala ko nga hindi ka makatugtog ngayon."

"Kailangan na ho siyang operahan Madam Jinkz," I let out a heavy sigh. "Kaso ang sabi ng doktor kailangan daw muna mag down payment ako ng kalahati bago siya operahan kasi iyon raw ang policy nila."

Bumalantay ang awa sa kanyang mukha. Si Madam Jinky ang may ari nitong bar na tinutugtogan ko, matagal ko na siyang kilala dahil siya ang may hawak ng mga bugaw dito sa Sagada na kanyang ibibinigay sa kanyang customer kapag naghanap sila.

Kaya lang ganid sa pera ang napangasawa niya, ang lahat ng kita niya dito sa bar ay napupunta lahat sa kanyang asawa dahil kung hindi sakit sa katawan ang aabutin niya sa bugbog. Na awa ako kay madam kasi siya ang may-ari ngunit parang wala siyang karapatan sa kita ng negosyo niya.

May kinuha siya sa ilalim ng kahera at ibinalot iyon sa tissue at palihim na inabot sa akin. Nagtataka at nagtatanong na tingin ang ibinigay ko sa kanya.

"Ano 'to, madam? Ipabenta mo ba ito sakin?"

Kinakabahan na tanong ko dahil baka droga ito at ipabenta niya sa akin para magka pera ako.

"Gaga, hindi 'yan droga. Pera 'yan, kaunting tulong ko sayo. Pasensya ka na kung iyan lang ang maibigay ko sayo."

"Maraming salamat dito, madam," naluluha na sambit ko. "Hindi ko ito tatanggihan, malaking tulong na ho ito sa akin."

"Pasensya na iyan lang kasi ang mayroon ako, alam mo naman lahat ng pera ko nandoon sa asawa ko."

"Ayos na 'to, madam, malaking tulong na ito. Saka nga pala, bago ko makalimutan kaya ako lumapit sayo, madam, dahil hihingi sana ako ng pabor sayo," nahihiya na ani ko dito.

"Ano 'yon?"

I swalowed hard dahil parang may bumabara sa lalamunan ko. "Pwede bang mag request. .na kung may costumer kayo na naghahanap ng babae. .pwedeng ako nalang ang ibigay ninyo?"

"Ibig mong sabihin ay ibugaw kita?" naniniguro na tanong niya. Tumango ako. "Naku Liliane, sinasabi ko sayo hindi kita kayang ibenta sa mga costumer ko."

"Sige na Madam," I pleaded." Promise isang beses lang."

Umiling siya. Ayaw niya sa hiling ko.Ayaw ko din naman ito pero wala na akong ibang choice upang mapadali ang paghanap ko ng pera para sa operasyon ni nanay.

"Sige na Madam. Isang beses lang promise, para kay nanay. Ito lang talaga ang mabilis na paraan ang naisip ko."

Napabuntong-hininga siya.Pinag-iisipan ng mabuti kung papayag ba siya sa hilig ko. Kung may ibang paraan lang para mapadali ang paghanap ko ng pera para sa operasyon ni nanay hinding-hindi ko hihilingin ang bagay nato kay Madam Jinky. Kaso wala e. Kung aasa ako sa kinikita ko araw-araw baka malamig na bangkay na ang aking ina bago pa ako maka ipon ng sapat na pera.

"Pag-isipan ko. Alam mo naman na ang mga costumer ko ay hindi nababagay sa ganda mo. Naku! Kahit ako hindi ako papatol sa kanila."

"Thank you, madam."

Saglit pa kaming nag-usap bago ko siya iniwan doon dahil kami na ni Kuya Sean ang susunod na mag perform. Alam ko mali ang paraan ko para ko para kumita ng pera para sa buhay ng ina ko pero sa ngyon hindi ko na iyon iniisip. Para sa akin tama ang gagawin ko dahil minsan ko lang naman isakripesyo ang buhay ko para sa mahal kong ina kumpara sa sakripisyo niya sa akin.

"Magandang gabi sa lahat!" pagbati ko.

Naghiyawan ang mga tao ang iba itinaas pa ang bote ng alak na hawak nila.

"Ang awiting ito ay para sa mga taong sawi sa pag-ibig. .iniwan. .niloko. .pinaasa. Para sa inyo 'to sabayan niyo ako."

Nagsimula nang mag strum si kuya ng kanyang gitara. Hindi paman ako nagsimula na kumanta may ngumawa na, nang tingnan ko isang babae ang umiiyak at inaawat ito ng mga kasama niya. Sa tingin ko mga college student sila. Kadalasan kasi kapag biyernes halos mga college student ang tao dito sa bar.

Muli kong tiningnan ang babae, alam kaya ng parents niya na naglalasing siya? Napangiwi ako nang lumakas ang iyak niya nang sinimulan ko nang bigkasin ang unang leriko ng kanta. Ganyan pala kapag na broken hearted ang isang babae? Ang mag lasing at parang bata na ngumawa dahil iniwan ng kanyang ina. Nakakatakot pala ang masaktan, parang ayoko nang subukan ang magmahal baka matulad ako sa kanya kapag nasaktan ako.

"Lil, may nag request tatlong kanta. Tatlong libo ang tip."

Alanganin ang ngiti na iginawad ko kay Jonny nang iabot niya sa akin ang papel kung saan nakasulat doon ang kantang ni request ng costumer at ang tatlong libo na tip. Hindi naman sa ayaw ko sa tip na binibigay niya at ang pag request niya ng kanta, pero nahihiwagaan lang ako sa tao na ito dahil ang laki ng pera na ibinibigay niya.

Noong una, akala ko magka-ibang tao sila pero nang tingnan ko ang sulat kamay niya pare-pareho lang lahat. Nang tanungin ko si Jonny kung kilala niya ang tao na ito ang sabi niya ay hindi niya ito kilala at hindi niya rin nakita ang pagmumukha nito dahil lagi itong may suot na facemask. Hindi naman daw siya nag order ng alak o ibang maiinom, naka-upo lang ito sa isang sulok hanggang sa matapos akong tumugtog.

Nang sumunod na araw ay ganoon parin ang misteryosong lalaki na nag re-request lagi ng kanta. Palaging tatlong kanta ang ni re-request niya at tatlong libo na tip. Sa tatlong gabi ko na pagtugtog ay naka siyam na libo ako na natanggap sa kanya. Linggo. Pagkatapos ng tugtog ko ay nilapitan ko si Jonny at tinanong kng saan banda naka-upo ang lalaki. Pinuntahan ko ang upuan na tinuro niya ngunit laglag ang aking balikat nang makita na wala ng tao na naka-upo doon.

"Gusto ko lang naman magpasalamat."

Mahinang bulong ko sa kawalan at nilisan ang lugar. Kung sino man siya, hulog siya ng langit dahil ang laki ang naitulong niya sa akin. Siya lang ang bukod tangi na nag tip sa akin ng isang libo kapalit ang isang kanta.

"Salamat sa pagbantay, Ante Jona," ani ko sa matanda at inabutan ng limang daan.

Umupo ako sa plastik na upuan sa gilid ng kama ni nanay. Mahimbing ang kanyang tulog. Payapa ang kanyang maputla na mukha. Hindi ko napigilan na haplusin ang pisngi niya.

"Gagaling ka, Nay. Gagaling ka at hindi mo na maramdaman ang sakit na nararamdaman ninyo ngayon. Pangako ko iyan, Nay, gagawin ko ang lahat gumaling ka lang."

Hinayaan kung tumulo ang mga luha ko. Hawak ang kanyang kamay sinubsob ko ang aking ulo sa higaan at ipinikit ang aking mata na puno ng luha.

Dahil nga nandito sa ospital si nanay pansamantala na natigil ang pagbebenta ko ng pastel. Dahil dito kaya nahimatay si nanay. Kung hindi ko siya hinayaan na tumulong sa akin noong araw na iyon sana wala siya dito sa ospital ngayon.

Isang linggo na ang lumipas, isang linggo narin si nanay dito sa ospital. Walang progress at tanging operasyon lang ang paraan upang gumaling siya ngunit hindi iyon maisagawa dahil wala akong sapat na pera upang ipang down payment sa kanila.

"Lil," tawag sakin ni Madam Jinky." Ituloy mo parin ba iyong sinabi mo sa akin noong nakaraan? Don't worry binata 'to, walang sabit. Gwapo, yummy bagay na bagay sa ganda mo. Ano game?"

"Wala bang asawa na susugod 'yan dito kung sakali?" kinakabahan na tanong ko.

"Wala. Siya mismo nagsabi. Walang sabit, walang gulo. At syempre malinis siya. .I mean wala sakit na ipapasa sayo."

"Game," walang pag-alinlangan na sambit ko. "Kailan daw?"

"Ngayon na. Tara, ihatid kita sa kanya."

Walang salita na sumunod ako sa kanya. Isang gabi lang kapalit nito ay ang maayos na buhay ni nanay.