Pag-ibig sa Yero:Huwag mong Akong Iwan,Mahal kong panloloko

Ang taglamig sa Ulares ay nakakapanginig sa lamig, ngunit sa loob ng Cloudscape Mansion, ang hangin ay puno ng init at pagnanasa.

"Ethan... dahan-dahan lang..."

Nanginig ang boses ni Nyla Green habang mahigpit niyang hinawakan ang mga sulok ng unan. Ang malabong liwanag ng lampara sa tabi ng kama ay nagbigay ng malambot at rosas na kulay sa namumulang pisngi niya, nadaragdagan ang mapaglarong pagkapribado ng sandali.

"At paano mo ako dapat tawagin?" Nagbiro si Ethan Brooks, mababa ang tinig habang lumapit, dinama ang kanyang tainga gamit ang mga ngipin. Ang mainit na hininga niya ay nagpadala ng kilabot sa kanyang katawan.

"Tito Ethan… pakiusap…" hingal niya, ang tinig niyang nabibitin habang yumakap siya sa kanya.

Napangiti si Ethan nang mapanuksong ngiti. Labis na ikinatuwa niya ang kanyang pagiging masunurin, at ang kanyang hingal na mga pakiusap ay lalo pang nagpapataas ng alab.

Siya ay talagang nasisiyahan sa ganitong klaseng relasyon. Gustung-gusto niya kapag tinatawag siya ni Nyla ng ganoon, kapwa sa loob at labas ng silid-tulugan. Isa itong paalala pati na rin paraan para pag-alabin ang kanilang pag-iibigan. Wala talagang magawa si Nyla kundi tawagin siya ng ganoon, habang siya ay natataranta at naiinis.

Ang dalawang linggong pagkakahiwalay ay lalo lang nagpabuhay sa matinding pagnanasa ni Ethan para sa kanya. Matagal ang kanyang biyahe para sa negosyo, at talagang sabik na sabik siya sa katawan nito. Kahit na maraming beses na silang nagsiping ni Nyla, hindi pa rin siya makapaniwala sa nakakabighaning alindog ng katawan nito. Natural na hindi siya masisiyahan sa isang round lamang.

Ramdam ang kanyang pagnanasa, gumalaw si Nyla palapit sa kanya, swabeng kumikilos ang kanyang balingkinitang katawan upang tugunan ang pangangailangan nito.

"Sabik ka ngayong gabi, hindi ba?" Mahinang sabi ni Ethan, may halong kasiyahan ang kanyang tinig.

"Hindi mo ba gusto 'pag sabik ako?" Pabulong na wika ni Nyla, malandi ang tono ngunit may halong tapang. "Tito Ethan… matagal na mula nang sinubukan natin ang bago."

Tinaas niya ang kilay, hinigpitan ang pagkakahawak sa kanyang baywang habang madali silang nagpalit ng posisyon. Hindi maikakaila ang gutom sa kanyang mga mata.

"Huwag mo akong biguin," sabi niya, makapangyarihan ang kanyang tinig.

Napalunok ng malalim si Nyla, ibinaling ang kanyang mukha palabas habang humihinga nang malalim, determinadong pasayahin siya. May pabor siyang gustong hilingin ngayong gabi, at alam niyang hindi si Ethan ang taong maluwag na nagbibigay ng kahilingan.

Bago pa man natapos ang kanilang mainit na pag-uusap, sumasapit na ang mga unang oras ng umaga. Nakahiga si Nyla na nakapulupot sa mga kumot, ang kanyang balat may bakas ng kanilang pagnanasa, ang malamig na hangin ay kumakagat sa kanyang nakalantad na mga binti.

Itinukod niya ang sarili nang lumabas si Ethan mula sa banyo ilang sandali pa lang, ang kanyang payat na katawan ay nililiwanagan ng malamlam na ilaw. Ang mga patak ng tubig ay kumapit sa kanyang dibdib at dahan-dahang dumaloy pababa sa kanyang masel, hindi na kailangan ng imahinasyon.

Nagsinde siya ng sigarilyo, umupo sa armchair sa may bintana, tila mas magaan ang kanyang pakiramdam kaysa sa dati. "Ano ang nais mo?" tanong niya, bumuga ng usok, ang kanyang tono ay kaswal pero matalas.

"Ibibigay mo ba ang kahit anong hingin ko?" Ang tinig ni Nyla ay malambot at nag-aatubili, ang kanyang umaasang tingin ay nakatutok sa kanyang matalas at gwapong mukha.

"Depende sa kung ano iyon," sagot ni Ethan nang kalmado.

"Gusto kong maging Mrs. Brooks."

Nawala ang init sa mukha ni Ethan, napalitan ng malamig na titig na naghatid ng kilabot sa kanyang gulugod.

Parang gumuho ang mundo ni Nyla nang siya ay nagtawa ng mapanukso. Dinurog niya ang sigarilyo sa ashtray nang may sinadyang lakas, na para bang pinapatay ang kanyang katapangan. "Masyado kitang pinalampas," sabi niya nang malamig. "Iniisip mo bang nagbibigay ito sa'yo ng karapatang humingi ng ganoon?"

Napakagat si Nyla sa kanyang labi, nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinigpitan ang pagkakahawak sa kumot. "Bumalik na si Callie, hindi ba?" "Plano mo siyang pakasalan, hindi ba?"

Callie Higgins—ang pangalan pa lang ay sapat na upang kumulo ang sikmura ni Nyla. Siya ang unang pag-ibig ni Ethan—ang babaeng minsang nagligtas sa kanyang buhay mula sa mga dumukot noong siya ay labing-walo. Matapos ang insidente, nagkasundo ang kanilang mga pamilya na magpapakasal sina Ethan at Callie kapag dumating ang tamang panahon.

Saglit na nagbago ang ekspresyon ni Ethan, ngunit sapat na iyon para malaman ni Nyla na natamaan niya ang isang maselang bahagi. Nakasama niya ito ng dalawang taon; kilala siya nito ng lubusan.

"Gusto ko lang ng katayuan. Alam mo kung gaano kahirap para sa akin sa pamilya Brooks. "Kung walang proteksyon, ako—"

"Proteksyon?" Pinutol siya ni Ethan, matalim ang kanyang tono. Sa isang iglap, nasa harap na niya ito, mahigpit na hinawakan ang kanyang baba. Ang kanyang maiitim na mga mata ay tumagos sa kanya, matindi at hindi matitinag. "Akala mo ba hindi kita nababasa, Nyla? Iniisip mo bang karapat-dapat ka maging Mrs. Brooks?"

"Ethan Brooks, hindi ka nagbago ni kaunti—nanatili kang malamig ang puso," bulyaw ni Nyla.

Matagal nang naging yelo ang mainit na simoy.

Kalma ang ekspresyon ni Nyla, bagaman lantad ang kanyang mga intensyon. Kumikinang ang mga luha sa mapangahas niyang mga mata. "Kung ayaw mong ibigay sa akin ang nais ko, tapos na tayo. Simula ngayon, tapos na tayo. Maliban sa pagiging aking tiyuhin sa pag-aasawa, wala ka nang kinalaman sa akin."

Matalim ang ngisi ni Ethan, na parang isang talim na humahati sa tensyon. "Ikaw ang pumasok sa kama ko noon. At ngayon gusto mo nang umalis? Nyla, sa tingin mo ba ganun lang ako kadaling taluhin?"

Matagal na mula nang biglang bumagsak ang pamilya Green. Sa isang iglap, bumagsak ang mundo ni Nyla. Kinitil ng kanyang ama na si Lorenzo Green ang kanyang sariling buhay upang patunayan ang kanyang walang sala, at ang kanyang kapatid ay ikinulong.

Ang kanyang ina, sa kanyang pagnanais na mabuhay, ay naging kalaguyo ng nakatatandang kapatid ni Ethan na si Ryland Brooks. Nang pumanaw ang asawa ni Ryland, nagpakasal sa kanya ang ina ni Nyla na noo'y nagdadalang-tao sa anak ni Ryland.

Hindi ikinubli ng pamilya Brooks ang kanilang pagka-ayaw.

Lagi nang alam ni Nyla ang kanyang kinaroroonan, at palaging umiiwas sa pamilya Brooks hangga't maaari. Ngunit hindi nila kailanman binalak na itigil ang pagpapahirap sa kanya. Dahil wala nang ibang mapupuntahan, lumapit siya kay Ethan. Bilang kasalukuyang pinuno ng pamilya Brooks at isa sa pinaka-makapangyarihang tao sa Ulares, si Ethan lamang ang makapagliligtas sa kanya.

Ngayon, hinarap niya siya—ang kanyang hubad na balikat ay nakalantad habang ang manipis na kumot ay dumulas pababa. Ang makinis niyang balat ay kumikislap sa malabong liwanag, isang larawan ng tukso at alindog.

"Kaya, ano ba ang tawag natin sa... pagsasama na ito?" Ang kanyang boses ay mababa, halos nanunuya. "Mga kasama sa kama? Mga mangingibig? O mga kaibigang may benepisyo lamang?"

Nakatuon ang tingin ni Ethan sa kanyang mukha—mapanganib na maganda, ang klase ng kagandahan na nagdadala ng kaguluhan saanman dalhin. Ang kanyang pinipigil na pagnanasa ay muling nag-alab, kumikislap sa kanyang mga mata.

"Kung gusto mo ng ibang bagay, maaari kong pag-isipan," sabi niya, walang pakialam ang tono habang binitiwan niya siya at nagsindi ng isa pang sigarilyo.

Malinaw ang pahiwatig: hindi pa niya ito bibitawan.

Ang kapaitan ay umakyat sa lalamunan ni Nyla. Kaya niyang tiisin na maging sekswal na kapareha nito, pero hindi niya hahayaang maging kabit. Isa iyon sa mga hangganang hinding-hindi niya tatawiran.

"Ethan, pagod na ako. Ito... anuman ito, tapos na." Ang salitang "tapos na" ay walang laman—hindi man lang inamin ni Ethan kung ano ang meron sila noon.

Isinuot niya ang punit na damit sa kanyang katawan, nanginginig ang kamay ngunit matatag ang loob.

Dumilim ang mukha ni Ethan habang bumuga ng usok. "Ano ang gusto mong patunayan sa drama mong ito?"

Huminto si Nyla, pinipigilan ang sarili sa bawat piraso ng kanyang lakas ng loob. Tumindig siya, matapang na hinarap ang kanyang tingin. "Mr. Brooks, kung hindi mo maibibigay ang gusto ko, huwag na nating aksayahin ang oras. Kailangan kong magpatuloy."

Tumama sa kalooban niya ang mga salita nito. Hinawakan ni Ethan ang kanyang braso, hinila siya pababa sa kanyang kandungan. Ang kanyang makinis na mga binti ay dumampi sa kanya, muling nagpasiklab ng tensyon.

"Mag move on? Kanino?" Ang kanyang boses ay puno ng banta. Sino pa ba ang makapagpapasaya sa'yo gaya ng nagawa ko? Huwag mong sabihin na lahat ng ito ay isang pagkakamali lamang. Ikaw ang gumapang papunta sa aking kama, Nyla. Huwag mong isipin na hahayaang kitang makalimutan iyon."

Nabasag ang kanyang composure nang sumiklab ang galit sa kanyang dibdib. Pinandilatan niya ito, punong-puno ng luha ang kanyang mga mata. "Kung sakali nga eh, ano ngayon? Pinagsisisihan ko! Ikaw ay magpapakasal kay Callie, at inaasahan mong uupo na lang ako dito at maghihintay sa mga tira mo? Maaaring wala akong kahiya-hiya, Ethan, pero hindi naman ako ganoon kaawa-awa."

Ang hangin sa pagitan nila ay nakakapanlumo, mabigat sa mga hindi nasasabing katotohanan at hindi matiis na tensyon. Isang biglaang pag-ring ang bumasag sa katahimikan.

Sinilip ni Ethan ang kanyang telepono, na may bakas ng iritasyon sa kanyang mukha. Balak na niyang hindi pansinin ang tawag hangga't nakita niya ang pangalan.

Callie. Binitiwan niya si Nyla at sumagot agad-agad.

Tahimik na pinanood ni Nyla, habang unti-unting lumulubog ang kanyang puso sa malumanay niyang tono. Ginamit niya lang ito sa kanya tuwing nasa kama sila. Ramdam niya ang matinding kahihiyan na lumalim sa kanyang dibdib.

"Darating na ako kaagad." Natapos ni Ethan ang tawag at nagbihis. Tumalikod siya kay Nyla. "Ipapasa ko kay Jackson ang pera sa iyong account." "Huwag mo nang isipin ang umalis."

Dahan-dahang sumara ang pinto sa likod niya. Hindi gumagalaw si Nyla, nakatitig sa bakanteng espasyo na naiwan niya. Pagkatapos, sa mapait na tawa, pinunasan niya ang kanyang mga luha.

Kung hindi niya makuha ang kanyang nais, kukunin na lang niya ang kung anumang natitira sa kanyang dangal. Panahon na para bumitaw.

Si Nyla, na nasa huling taon na ng kanyang kolehiyo, ay nagsimula na ng kanyang internship habang pinamamahalaan ang kanyang sariling studio—isang negosyo na sinimulan niya noong siya ay nasa ikatlong taon. Dalubhasa siya sa disenyo ng fashion, at ang kanyang studio ay ang kanyang karangalan at kagalakan.

Ngunit nitong huli, ang presyon mula sa mga kakumpitensya ay naging walang tigil. Malinaw na nais siyang patalsikin ng isang tao mula sa Ulares. Sa kabila ng pagkabigo, tumanggi si Nyla na sumuko.

Pagkatapos ng gabing hindi mapakali, sumakit ang kanyang katawan habang naghahanda para sa araw. Hindi niya makuhang isuot ang kanyang karaniwang propesyonal na kasuotan, at sa halip ay pinili ang isang kaswal na bihis. Kahit sa simpleng damit, ang kanyang kariktan at karisma ay umaakit ng atensyon saan man siya magpunta.

Habang papasok si Nyla sa studio, pansamantalang nag-alangan ang receptionist bago lumapit sa kanya.

"Miss Green... ah, nandito ang iyong ina," sabi niya nang may pag-aalala. "Sinubukan naming pigilan siya, pero... may dala siyang sanggol, at ayaw naming magbakasakali."

Binigyan siya ni Nyla ng isang ngiting nagpapakalma. Ang kanyang ina, si Vicki Brooks, ay mahirap pakisamahan. "Ayos lang. Naiintindihan ko. Maaari ka nang bumalik sa trabaho."

Nakahinga ng maluwag, tumango ang receptionist at bumalik sa kanyang mesa.

Hindi kalakihan ang studio ni Nyla, ngunit bawat sulok nito ay sumasalamin sa kanyang personal na tatak. Siya mismo ang nagdisenyo ng interior, pabor sa minimalistang kariktan na nagliliwanag ng kahusayan. Sa lounge area, nakita niya ang kanyang ina na yakap-yakap ang isang sanggol sa kanyang mga bisig.

Si Nolan Brooks, isang sanggol na ipinanganak ng maaga, ay dumating sa mundo nang si Vicki ay nasa kanyang apatnapung taong gulang. Ang kanyang pagdating ay halos ikinamatay nilang dalawa, at mula noon, ang mundo ni Vicki ay umiikot ng buo sa kanya.

Tahimik na nakatayo sa pintuan, pinagmamasdan ni Nyla ang kanyang ina. Ang ekspresyon ni Vicki ay lumambot habang banayad niyang inuugoy si Nolan, hindi maikakaila ang init ng kanyang pagiging ina.

Sa isang panandaliang sandali, nakita ni Nyla ang babaeng dating Vicki—isang mahabagin at maunawaing asawa at ina, noong buo pa ang pamilyang Green.

Ngunit ang bersyong iyon ng kanyang ina ay nawala na. Ngayon, si Vicki ay isa na lang ina kay Nolan.

Masakit isipin, pero itinabi ni Nyla ang damdaming iyon at pumasok sa sala.

Nakaupo siya sa harap ni Vicki, na panandaliang tumingin bago muling ituon ang pansin kay Nolan. Mabilis na dinala ng assistant ni Nyla ang isang tasa ng kape at agad na umalis nang walang imik. Dinampot ni Nyla ang tasa at dahan-dahang hinalo ito, ang tunog ng kutsarita ay sumira sa katahimikan.

"Bakit ka nandito?" tanong niya, pantay ang tono.

Tumingin si Vicki nang may hindi pagsang-ayon sa kaswal na kasuotan ni Nyla. "Lalabas ka na nakaganyan ang suot? Hindi mo ba naisip na kinakatawan mo ang pamilyang Brooks ngayon? Ang lahat ng ginagawa mo ay sumasalamin sa amin."

Nakasandal sa sofa, sumagot si Nyla sa kalmadong, sukat na boses, "Ang apelyido ko ay Green. Hindi ako kailanman naging bahagi ng pamilya Brooks."

Humigpit ang labi ni Vicki, kita ang kanyang pagkainis. "Ikaw—" Pinatigil niya ang sarili, bumaba ang tingin kay Nolan, na kumilos sa kanyang mga bisig. Ibinaba niya ang boses, "Ipinares ka ni Ryland para sa isang date bukas sa Delight Restaurant. Makikilala mo ang ikalawang anak ng pamilyang Fowler. Galing siya sa kagalang-galang na pamilya, at panahon na para isipin mo ang iyong kinabukasan."

Tinaas ni Nyla ang kanyang kilay, may mapait na ngiti sa kanyang mga labi. Ang ikalawang anak ng pamilyang Fowler ay kamakailan lang pinalaya mula sa bilangguan. Tiyak na may likas na kakayahan si Ryland sa pagpili ng mga kapareha.

"Wala akong oras," tugon ni Nyla nang may pagwawalang-bahala, sabay higop ng kanyang kape.

Napilas ang hinahon ni Vicki. "Walang oras? Hindi ka pumunta sa paaralan o sa iyong studio kahapon. At hindi ka rin umuwi kagabi. Narinig kong nasa bar ka."

Nagawa na niya ang kanyang mga takdang-aralin. Ang mga late-night escapades at pagdiriwang ni Nyla ang dahilan kung bakit nagngitngit si Vicki. Ang ganitong uri ng pag-uugali ay hindi katanggap-tanggap.

Kung hindi dahil kay Nolan na nakatulog sa kanyang mga bisig, malamang na sumigaw na siya.

Tapos ang matalas na mga mata ni Vicki ay nakatuon sa isang bahagyang pulang marka sa leeg ni Nyla. Lumalim ang kanyang ekspresyon. "Ano 'yan sa leeg mo?" bulong niya. "Binabalaan kita, Nyla. Kung nagloloko ka, hindi ko ito palalampasin!"

Tumigil si Nyla sa kalagitnaan ng kanyang pagsipsip, maingat na inilapag ang kanyang tasa. Hinarap niya ang mga tingin ni Vicki ng may kalmadong walang pakialam. Mukhang bata pa rin ang kanyang ina sa kabila ng kanyang edad. Talaga ngang gumagawa ng himala ang pera, naisip ni Nyla.

"At kung nagloloko nga ako?" sabi niya, umuusod pabalik. "Hindi mo na ako pinahalagahan sa loob ng maraming taon, kaya bakit magkunwari ngayon?" "Isama mo ang iyong mahal na anak at umalis ka."