Isang Gabi, Dalawang Sanggol

"Are you even a legal adult?"

Sa ilalim ng impluwensya ng droga, sinagot ni Madeline Powell ang huling dahilan na mayroon siya, "Siyempre! Labingwalong taong gulang lang ako ngayon!"

"At napagdesisyunan mong magpatutot sa iyong pagtanda, ha? Kapos ka na ba sa pera? O sadyang hindi ka makapaghintay na makipagtalik sa mga lalaki?"

Hinawakan ng lalaki ang kanyang baba gamit ang mahahabang daliri at itinaas ito na para bang nag-iinspeksyon ng bagong nakuhang pag-aari.

Marahan nitong hinaplos ng magaspang na mga daliri ang mukha ni Madeline hanggang sa bigla nitong kinurot ng malakas ang baba nito at pinilit itong tumingin sa mga mata nito. Bahagyang namula ang pisngi niya dahil sa epekto ng droga, tahimik na paanyaya sa lalaki. Nanatili sa kanyang ilong ang mahinang halimuyak nito, na nagpatigas at pumipintig sa pagitan ng kanyang mga hita.

Gayunpaman, ang mga high-level na mandaragit ay kilala na matiyaga sa halip na padalos-dalos. Kaya naman, dumaan muna ang mga daliri ng lalaki sa kanyang slip dress para salubungin ang basang basa na niyang ari. Napasigaw si Madeline sa biglaang pagpasok niya. Bago pa siya makaatras ay bumaba ang mga labi nito sa labi niya at walang kamalay-malay na napahawak siya sa mga hita niya.

"Relax." Binitawan siya ng lalaki saglit.

"Bilisan mo..." Tulala na udyok ni Madeline. Nangingintab pa ang laway ng lalaki sa gilid ng bibig niya.

Pagkahilig niya, nagsmirk siya.

"Bata ka pa lang..."

Huminto siya, tumingin sa kanya ng ilang sandali. Pagkatapos ay kumalas siya sa pagkakahawak sa kanya at malamig na umatras.

"Wala ka sa gusto ko sa isang babae. Umalis ka na dito." Ang mga salitang iyon ay nagmukhang masama at malayo sa lalaki.

Sa tunog na iyon, isang panginginig ang bumalot sa gulugod ni Madeline. Gayunpaman, nakarating na siya sa lugar na ito na handang ipagsapalaran ang lahat, kaya hindi siya tumanggap ng hindi bilang sagot. Pagkahilig niya, muli siyang niligawan.

"Paano mo malalaman kung hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataon?" Hinubad ni Madeline ang kanyang puting sando at pagkatapos ay ang kanyang lace bra, na tumambad sa kanyang magandang katawan sa ilalim ng madilim na liwanag. Dumukot sa baso ng red wine sa tabi niya, ibinuhos niya ang likido sa katawan niya, nanginginig ang lamig. Kahit na hiyang-hiya siya, sincere naman ang kilos niya.

"Basang-basa na ako. Hindi ako makakalabas ng ganito." Ang alak ay umagos mula sa kanyang leeg hanggang sa kanyang collarbones at pagkatapos ay pababa sa dulo ng kanyang mga suso. Ang katawan ng batang babae ay mukhang sobrang sexy at kaakit-akit sa sandaling iyon. Nabaliw ito sa lalaki.

"Hmm... Ang lamig..." Napakapit sa kanya si Madeline na parang maamong pusa, bahagyang pinisil ang kanyang baywang.

"Ikaw ang humiling nito."

Natigilan ng ilang segundo ang lalaki, pero nang matauhan siya ay muli niya itong inabot.

Hinawakan niya ang pulang slip dress na nakatakip pa rin sa hita niya at hinila ito pataas hanggang sa mapunta ang manipis na tela sa mukha ni Madeline.

Originally, hindi na niya nakikita ng malinaw ang features ng lalaki dahil ang wall lamp lang ang nagbibigay liwanag sa kwarto. Ngunit ngayon ang tanging nakita niya ay isang malabong balangkas ng kanyang katawan sa ibabaw niya.

Ang kanyang kahubaran naman ay tuluyang tumambad sa kanyang mga mata. Hindi maitago ng tensyon sa kanyang katawan kung gaano siya kaba habang dahan-dahang dumausdos ang malalaking kamay ng lalaki sa kanyang collarbones, na huminto sa kanyang malarosas na utong.

Inalis ng gamot ang lahat ng inhibitions ni Madeline. Hindi mapigilan ng kanyang katawan na tumugon sa mga haplos ng lalaki. Nanginginig sa pagnanasa, nanabik siyang makapasok kaagad sa loob niya.

Nang makita ng lalaki kung gaano siya kadesperadong tumugon sa paghawak nito, tumigas ang mga mata nito. Nawala lahat ng dati niyang lambing. Paano siya makikisimpatiya sa isang babaeng nakainom ng gamot bago itinapon ang sarili sa kanya?

Walang kahihiyang ibinuka ang mga binti ni Madeline, hindi nag-atubili ang lalaki at bumaon ng malalim sa kanya.

"Aray! Masakit!"

Ang maselang kamay ni Madeline ay dumikit sa dibdib ng lalaki sa pagtatangkang itulak ito palayo sa kanya, ngunit wala itong sapat na lakas para makakilos ito.

Ang sakit ay naging sanhi ng labis na paninigas ng kanyang katawan, na mas lalong naging marahas sa kanya ng lalaki.

Sa tuwing itinutulak niya ito ng mas agresibo, mas malalim ang narating niya. Hindi napigilan ng katawan ni Madeline na tumalbog kasabay ng kanyang katawan. Walang nagawa ang mahigpit niyang nakakunot na kilay na pumukaw sa awa ng lalaki.

Walang ideya si Madeline kung unti-unti na siyang nakikibagay sa kanyang kabangisan o kung ang epekto ng gamot ay ganap na sumipa, ngunit sa sandaling siya ay sumigaw sa sarap, ang kanyang mukha ay namula na kasing pula ng isang hinog na mansanas. Mabilis niyang kinagat ang kanyang dila, sinusubukang pigilan ang isa pang tunog.

Mas lalong nagpasigla sa lalaki ang ekspresyon ng mukha nito. Habang nagiging galit na galit ang mga galaw niya, walang awa niyang hinalikan ang maselang labi nito.

Ang tunog ng pagpasok at paglabas ng kanyang miyembro sa kanya at ang pagdikit ng laman sa laman ay nagpapataas ng temperatura ng buong suite.

Kinaumagahan, nagising si Madeline at nakitang mag-isa sa kwarto. May mga damit at tissue na nakakalat sa buong sahig, na nagpapahiwatig kung gaano karahas ang pagtatalik kagabi.

Sa tuwing gumagalaw si Madeline ay parang hinihiwa ang kanyang katawan. Pagkatapos ng matinding paghihirap na bumangon sa kama, kinuha niya ang kanyang mga damit at isinuot iyon.

The moment she saw the money transfer notification on her phone, agad siyang tumakbo sa municipal hospital at hindi na niya naisip na tingnan kung nasaan ang lalaking iyon.

Hangga't may pera siya, maaaring magpagamot ang kanyang ina.

Wala nang iba pang mas mahalaga sa kanya, kahit ang sarili niyang virginity.

Matapos bayaran ang mga medikal na bayarin, hinawakan ni Madeline ang kamay ng kanyang ina sa huling pagkakataon bago pinapasok ng mga nars ang kanyang ina sa operating room.

Apat na oras na naghintay si Madeline hanggang sa lumabas ang doktor at sinabi sa kanya na stable na ang kondisyon ng kanyang ina sa ngayon. Nang marinig niya ito, sumandal siya sa dingding at nakahinga ng maluwag.

Hindi lang niya nabilang na malayong matapos ang mga epekto ng nakaraang gabi.

Sa ilang linggo, nalaman ni Madeline na buntis siya.

Kahit kaka-sex lang niya nung gabing iyon, nabuntis niya ang baby niya.

Sa kabutihang palad, ang kailangan lang niyang gawin sa mga susunod na buwan ay alagaang mabuti ang sarili.

Napaka-generous ng taong kumuha sa kanya. Tatanggap siya ng pera buwan-buwan, na sapat na para sa mga gastusin sa pangangalagang pangkalusugan ng kanyang ina.

Sa paglipas ng panahon, lumalaki ang kanyang tiyan, at ang kalagayan ng kanyang ina ay patuloy na naging matatag.

Habang nagsisimulang mag-isip si Madeline na sa wakas ay makakamit na niya ang isang mapayapang buhay, nakatanggap siya ng abiso mula sa ospital na nagsasabing lumala na ang kalagayan ng kanyang ina.

Sa oras na ito, walong buwan na siyang buntis. Bagama't nagmamadali siyang pumunta sa ospital, hindi niya nakita sa huling pagkakataon ang kanyang ina bago ito namatay.

Siya ay nahuli sa isang ipoipo ng mga damdamin na naging sanhi ng kanyang maagang manganak.

"Anong ginagawa mo? Sandali lang! Hayaan mo akong makita ang baby ko!"

Bago pa makabangon si Madeline mula sa kalungkutan ng pagkawala ng kanyang ina, isang grupo ng mga tao ang pumasok at kinuha ang kanyang anak.

Hindi man lang siya nagkaroon ng pagkakataong mahawakan ang sanggol.

"Oh! May darating pa!"

Tulala pa rin si Madeline nang marinig ang sinabi ng nurse.

Sa huling lakas, iminulat ni Madeline ang kanyang mga mata sa gulat nang makita ang nurse na may hawak na isa pang sanggol na puno ng dugo.

"Pakiusap..."

Iniabot niya ang nanginginig niyang mga kamay sa nurse at pinigilan siyang umalis kasama ang bagong silang.

"Hayaan mo akong makita ang bata."

Lumambot ang puso ng nurse nang makita ang pag-agos ng luha sa pagod na mukha ni Madeline. Matapos balutin ng kumot ang sanggol, iniabot niya ito sa kawawang ina.

Habang palabas ang nurse, nagpumiglas si Madeline mula sa kama at pasuray-suray na lumabas ng ospital habang nakayakap ang sanggol. Wala siyang pakialam na pagod na pagod siya sa panganganak ng kambal.

Ang sanggol na iyon ang huling pamilyang naiwan niya.

Hindi niya maaaring hayaang kunin din ng mga taong iyon ang batang ito sa kanya.

Hindi sila magbubuhat ng kamay sa kanyang sanggol. Hindi pwede!

Makalipas ang isang oras, nang mabalitaan ng mga taong iyon na may pangalawang sanggol, bumalik sila sa ospital. Ang mga sheet ay magulo pa rin, ngunit walang bakas ng Madeline.

Limang taon na ang lumipas.

Nang nagtatrabaho si Madeline sa harap ng computer, isang limang taong gulang na batang lalaki ang sumulpot sa pintuan na may dalang mga makukulay na building blocks at hinila ang laylayan ng kanyang maong, na nagambala ang kanyang pagtatrabaho.

"Mommy, gusto mo bang makipaglaro sa akin?"

Yumuko si Madeline at marahang kinidnap ang likod ng ulo niya. "Anak, patawad. Patuloy pa rin akong nagtatrabaho. Kaya mong maglaro mag-isa, 'di ba?"

Nakayuko si Benny Powell at nakakunot ang noo sa pagkadismaya. Hawak ang mga piraso ng building blocks, malungkot siyang lumingon at bumulong, "Ayos lang. Hindi na kita aabalahin pa."

Bumagsak ang puso ni Madeline nang makita ang malungkot na ekspresyon ng batang lalaki, at sinubukan niyang pigilin siyang umalis sa pamamagitan ng isang bahagyang senyas ng kamay.

Biglang lumitaw ang isang dialog box sa screen ng computer.

"Maddie! May dumating na malaking order!" Galing ang mensahe mula sa kanyang ahente.

Para sa kanyang online na trabaho, ginamit niya ang pangalang "Maddie".

Matapos itong pag-isipan, sa wakas ay sumulat si Madeline, "Ano ba talaga ito?" Kailangan kong malaman pa ang tungkol dito."

"Ipapadala ko sa'yo ang impormasyon ng kliyente. "Maaari mong i-message ang kliyente para sa karagdagang detalye."

"Sige," isinulat ni Madeline, nakangiti.

Agad pagkatapos makipagkaibigan sa kliyente sa instant messaging app, inabot ng tatlumpung minuto kay Madeline para alamin ang mga detalye ng trabaho.

Ang kliyente ay inupahan siya upang sirain ang reputasyon ni Julius Glyn, ang CEO ng Glyn Group, na may kilalang at kahanga-hangang background.

Ayon sa publiko, ang taong ito ay malamig at tuso, walang interes sa mga kababaihan, at walang hilig sa sugal o droga.

Sa kabuuan, siya ay perpekto, ngunit halos imposible ang mapalapit sa kanya.

Gayunpaman, sinabi ng kliyente na ang taong ito ay malayo sa pagkakaalam ng karamihan. Lahat ng bagay ay isang pagkukubli.

Niloko at dinaya niya ang kapatid ng kliyente. Sa kabila nito, ang kanyang katapatan sa kanya ay nagtulak sa kanya na magpakamatay ng maraming beses.

Pinadala rin ng kliyente ang ilang larawan ng mga braso ng babae, na nagpapakita ng ilang peklat at sugat.

Sa ilalim ng normal na mga pangyayari, sinusuri ng ahente ang karamihan sa mga dokumentong ibinigay ng kliyente at kinukumpirma ang kanilang bisa.

Ang kliyente ay humiling na ilantad sa publiko ang pagkukunwari ni Julius na 'hindi interesado sa mga babae.'

Matapos malaman ang higit pa tungkol sa bagay na ito, sa wakas ay pumayag si Madeline, ang reyna ng opinyon ng publiko sa Internet.

Kinabukasan, dahil sa kahirapan ng kanyang bagong misyon, nagpasya siyang magbihis ng maayos bago umalis ng bahay.

Sa paanan ng kama, nakaupo ang maliit na bata, iniindayog ang kanyang maiiksing binti at nakahilig ang ulo habang pinapanood siyang pabalik-balik at nagpapalit ng iba't ibang kasuotan.

"Lalabas ka ba, Nanay?"

Nang marinig iyon ni Madeline, huminto ang kanyang kamay sa pagbutones ng kanyang blusa. Hinarap niya si Benny sa repleksyon ng salamin at sumagot, "Oo, kailangan kong magtrabaho ngayon. Okay ka lang bang manatili na lang sa bahay?"

"Ayoko! "Isama mo ako, Mommy!" Nakasimangot, tumayo ang maliit na bata mula sa kama nang may nakausling labi at kumapit sa binti ni Madeline.

Yumuko si Madeline at tiningnan siya, naisip na mahirap hikayatin siya ngayon.

Ang pagiging clingy ng batang ito ay maaaring pumigil sa kanyang paglabas ngayon.

Yumuko si Madeline habang sinusubukang hikayatin siya, inaplay ang kamay sa kanyang sentido, at nakaramdam ng kaunting sakit ng ulo. "Baby, ililigtas ko ang mundo sa pamamagitan ng pagtalo sa masasamang tao diyan. Napakabata mo pa para samahan ako sa ganitong kaseryosong bagay."

Agad na binitiwan ni Benny ang pagkakahawak, itinaas ang kanyang ulo, at tumingin sa kanya ng may makinang na mga mata. "Isa ka bang superwoman? Lalabas ka ba para harapin ang mga masasamang tao?"

Tumango si Madeline, pilit na hindi tumawa, at dagdag pa, "Oo, ako nga."

Tinitingnan siya ni Benny ng may paghanga. Nagbago siya ng isip at itinuro na umalis siya.

Mabilis na dinampot ni Madeline ang kanyang pitaka. Bago umalis, ilang beses niyang pinaalalahanan si Benny na huwag buksan ang pinto kapag may kumakatok at huwag hawakan ang ilang bahagi ng bahay. Mamaya na, gagamitin ng babysitter ang kanyang susi para makapasok sa bahay.

Papunta sa pintuan, kumaway si Benny at sinabi, "Alam ko! Kailangan mong tigilan na ang pangungulit sa akin." Panahon na para umalis ka! Paalam!"

Pagkatapos noon, isinara niya ang pintuan.

Sandali munang hindi gumalaw si Madeline sa labas ng pinto bago niya naunawaan kung ano ang nangyayari. Naaliw siya sa mga kilos ng bata.

Pagkalipas ng kalahating oras, dumating si Madeline sa harap ng gusali ng Glyn Group, at tila napakaganda niya.

Ipinadala niya ang kanyang resume sa opisyal na website ng Glyn Group kagabi at nag-apply siya para sa pansamantalang katulong ng CEO. Sa huli, natanggap siya para sa posisyon.

Kahit tatlong araw lang siya magtatrabaho, sapat na ang panahong iyon para sa kanya.

Matapos i-swipe ang kanyang card at pumasok sa gusali, sumakay si Madeline sa elevator papunta sa pinakamataas na palapag, na parang dati na siyang naroon.

Di nagtagal, huminto ang elevator na may malambing na tunog ng kampana. Nagmamadali ang mga tao palabas ng elevator, at itinulak pa nila si Madeline sa isang tabi. Siya ay nadadapa at hindi makalakad ng deretso sa kanyang mataas na takong. Halos natapilok siya matapos mabigo sa pagpapanatili ng balanse, at nalalapit na siyang masaktan sa bukung-bukong.

"Bakit ang daming nagtutulakan at nagmamadali? Kayo mga tao talaga ay..."

Masama ang tingin ni Madeline sa lahat habang pinagpag ang tela ng kanyang palda.

Sa di inaasahang pagkakataon, biglang naging masigla ang karamihan.

Sinundan niya ang tingin ng lahat at nakita ang isang matangkad at matikas na pigura na papalapit mula sa kalayuan.

"Diyos ko! Hindi ako makapaniwala dito. Siya ba ang CEO? Anong suwerte ng araw na ito! Makikilala natin siya! Siya ay sobrang gwapo!"

Lumuaki ang mga mata ni Madeline nang marinig niya ang mga mahalagang salita. Nang makita niya ang tao na lumalapit, hindi niya napigilan ang paglunok ng laway.

Ang mga larawan sa file na nakuha niya ay walang katulad sa taong nakita niya.

Ang lalaking ito ay tila daang beses na mas kaakit-akit sa personal kaysa sa mga larawan!

Kaya pala maraming beses na tinangkang kunin ng kapatid ng kliyente ang kanyang buhay para sa lalaking ito.

Malalim na napabuntong-hininga si Madeline sa kanyang puso nang maalaala na ang lalaking ito ay isang basura, na nandaya sa isang dalaga at may masamang ugali.

Hindi mahalaga gaano pa kaguwapo ang isang lalaki kung siya ay may kaugnayan sa salitang 'basura'.

Pag-alis ng lalaki, nagkanya-kanyang direksyon ang lahat.

Habang sinusundan siya ng malapitan, bahagyang itinaas ni Madeline ang kanyang palda at mahigpit na hinawakan ang bag sa kamay habang nakayuko ang ulo.

"Ikaw ba ang bagong katulong?"

Dahil hindi niya inasahan na bigla siyang hihinto at kakaharapin, hindi agad nakapag-preno si Madeline at nabangga ang kanyang balikat sa lalaki.

"Aray... Oo, kinuha ako bilang bagong katulong mo. Ngayon ang unang araw ko sa trabaho."

Pagkatapos umatras at kuskusin ang ilong gamit ang palad, ngumiti si Madeline sa kanya.

Pagkarinig nito, sumimangot si Julius at walang pakialam na tumingin sa kanya. Sa wakas, humantong ang tingin niya sa kanyang paldang hanggang tuhod.

"Sigurado ka bang wala ka sa maling lugar?"

Bahagyang naguluhan si Madeline sa isang iglap. Hindi tiyak kung mali lang ang pagkakaintindi niya sa mga sinabi nito, kinuha niya ang kanyang ID mula sa bag at ngumiti, "Hindi ako nagkamali ng lugar." "Tulad ng nakikita mo, nagtatrabaho ako dito."

"Ah, ganoon ba?" Kumunot ang noo ni Julius at kinuha ang ID card mula sa kanyang kamay upang suriin ito. Pinipigil ang ngiti, ang sabi niya, "Sa kasamaang-palad, ikaw ay tinatanggal na sa trabaho." "Pakiusap, umalis ka na sa lugar na ito kaagad."

Napanganga si Madeline sa kanyang pagkabigla. Inayos niya ng husto ang kanyang make-up ngayon para kahit papaano ay hindi agad ito mawalan ng gana at hindi siya itaboy.

"Hindi ba siya interesado sa isang babaeng maganda at maayos mangdamit?"

"Sandali lang!"

Nang mahimasmasan siya, dali-daling pumunta at pinigilan si Julius sa pag-alis.

"Maaari mo bang sabihin sa akin ang dahilan kung bakit mo ako basta na lang tinanggal?" "Buong puso kong pinaniniwalaan na ang pagkatanggal ng isang empleyado dahil sa kanilang itsura ay hindi kapanipaniwala." "Hindi mo puwedeng balewalain ang aking pambihirang kakayahan sa pagtatrabaho!"

Huminto si Julius sa kanyang paglalakad at umiling. Matapos siyang sulyapan, siya ay tumalikod at nagsabi, "Nandito ka para magtrabaho." "Tingnan mo ang iyong sarili sa salamin." "Bakit ka nagpapaganda ng ganito?" "Ang iyong simpleng presensya ay nakakaabala sa kasipagan at pokus ng aming mga lalaking manggagawa."

"Ha? "Bakit mo nasabi iyan?" Sa mukha ng pagkabigla, yumuko si Madeline at inayos ang nakalubog na neckline ng kanyang damit. Hindi niya namamalayan na kung magsusumikap pa siya ng kaunti upang hilahin ito, ang kanyang magaganda at bilugang dibdib na nakatago sa ilalim ng damit ay maaaring lumantad.

"Sige, tingnan mo sa paligid at sabihin kung ano ang iniisip mo." Pagkatapos ibigay ang makahulugang tingin sa kanya, tumingin palayo si Julius.

Kasunod ng kanyang tingin, biglang napagtanto ni Madeline na nakatitig ang lahat ng kalalakihang empleyado sa opisina sa kanyang kaakit-akit na katawan.

Namulahan agad ang kanyang mukha dahil sa lahat ng atensiyon. Subalit naisip niya ang isang maliwanag na ideya. Tinitigan niya ang bawat isa sa mga lalaki at itinaas ang kanyang boses. "Bukod sa aking natatanging kakayahan sa trabaho sa opisina, tiwala akong mabibigyan ko rin kaagad ng pag-angat ang kanilang kahusayan kung papayagan mo akong manatili sa aking trabaho."

Bahagyang itinaas ni Julius ang kanyang kilay. Malinaw na nasimulan ng kanyang mga salita ang interes nito. Naka-krus ang mga braso sa kanyang dibdib, tumango siya sa kanya, sinyales na magpatuloy ito.

Kontento sa kanyang reaksiyon, tumalikod si Madeline sa mga lalaking empleyado at dahan-dahang nagsalita. "Lalabas ako sa isang date kung sino man ang unang makakatapos ng kanilang trabaho ngayon."

Ang matapang niyang pahayag ay parang mahika.

Sa loob ng ilang segundo, masigasig nilang tinipa ang kanilang mga computer, at buong sigasig silang nagpakasubsob sa kanilang gawain.

Tahimik na nakatayo sa kanyang tabi, tumingin si Julius kay Madeline na may bahagyang ngiti bago tumalikod upang umalis.

Hindi papayagan ni Madeline na lumampas ang pagkakataong ito. Nagmamadali siyang habulin siya at may bahagyang nanginginig na ngiti na nagtanong, "Pwede ko na bang mabawi ang trabaho ko? Ano sa palagay ninyo, Ginoong Glyn?"

Hindi nagpatumpik-tumpik, itinapon ni Julius ang kard ng empleyado sa kanya.

Matalinong negosyante siya. Walang dahilan para tumanggi sa anumang mabuti para sa kumpanya.

Nasalo ni Madeline ang kard ng empleyado at tumayo siya na parang tulala. Pinanood niya si Julius na pumasok sa kanyang opisina at sandaling pinag-isipan ang lahat ng kaganapan. Mahigpit niyang pinagdikit ang kanyang mga kamao sa tagumpay, ngumiti ng malawak, at tahimik na binati ang sarili.

Naniniwala siya na oras na lamang ang hinihintay bago magbago ang malamig na saloobin ni Julius patungo sa kanya.

Halos isang oras na, lumabas ang gwapong amo niya mula sa opisina bitbit ang isang aktenta habang papalabas ng pinto. Napansin siya ni Madeline at agad na napaindak sa gulat.

Nakatingin ng walang paniniwala kay Julius, hindi niya inaasahan na darating agad ang resulta.

Sa loob ng wala pang isang oras, natapos na niya ang kanyang trabaho. May hindi alintanang ekspresyon si Julius habang patungo sa elevator.

Ang hindi inaasahang pangyayaring ito ay isang kaaya-ayang sorpresa para kay Madeline.

Nangyari ang mga bagay eksakto tulad ng kanyang inaasahan! Sa pagkakataong ito, hindi na niya kailangang isipin kung paano haharapin ang mga nakakabagot na lalaking may suot na salamin!

Matapos tingnan ang kanyang mukha sa salamin, kinuha niya ang kanyang bag at tumakbo papasok sa elevator.

"Ahem! Ginoong Glyn, ako ay taong may isang salita. Natutuwa akong ipaalam sa iyo na ikaw ang unang natapos sa trabaho ngayong araw. Sabihin mo sa akin, saan tayo pupunta para sa ating date? Tumingin siya sa kanya nang may maliwanag na ngiti.

Binigyan siya ni Julius ng malamig na tingin at napairap na may paghamak. "Makipag-date sa akin?"

Ngumiti siya at bumulalas, "Oo!" Ikinagagalak kong makipag-date sa iyo.

Walang-kibuhing inilingon ni Julius ang kanyang tingin at tiningnan ang kanyang relo sa pulso. "Paumanhin, pero wala akong interes sa iyo. Bukod pa rito, marami akong mas mahalagang gawain.

Pagkatapos niyang magsalita, sa wakas dumating na ang elevator sa unang palapag. Nakita niyang lumabas ito ng elevator, napatulala si Madeline. Sigurado siya na mayroong kislap sa pagitan nila sa kabila ng kanyang agad na pagtanggi.

Pagkatapos ng lahat, nakatagpo na siya ng ilang mga lalaki sa paglipas ng mga taon na nagsasabi ng isang bagay ngunit ibang bagay ang ibig sabihin.

Ang kaniyang pagtanggi ay hindi masyadong malaking dagok kay Madeline. Matapos muling mabawi ang kanyang composure, patuloy siyang hinabol ito.

"Ginoong Glyn, bakit hindi mo muling isaalang-alang? Ako ay isang masunuring babae na susunod sa bawat utos mo. Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa akin. Kung gusto mong tapusin ang date, aalis agad ako. Walang masama sa paglabas para sa isang simpleng hapunan. Tingnan natin kung ano ang mangyayari. Maaaring magustuhan mo ang aking kasama!"

Biglang huminto si Julius sa paglalakad. Tiningnan niya siya nang mariin at sinabi, "Kita tayo sa tarangkahan ng kumpanya nang eksaktong alas-sais ng gabi bukas." "Huwag mo akong paghintayin."

Ano ang nangyari? Pumayag na ba siya sa wakas?