Bilyonaryong Ex-wife:Hindi Ko Mabubuhay ng Wala ka

Malalim na ang gabi.

Si Lucinda Ross ay hindi mapakali sa kanyang pagtulog.

Ramdam niya ang bigat ng isang lalaki sa ibabaw niya, hirap siyang huminga dahil dito.

Rinig niya ang malalim na paghingal nito at ramdam ang mainit na hiningang dumadampi sa kanyang pisngi.

At bigla na lang, hindi niya inasahan, isang matinding hapdi sa pagitan ng kanyang mga hita.

Noong tuluyan niyang naunawaan ang nangyayari, bigla siyang dumilat, puno ng takot. Pilit niyang sinisilip sa dilim ang lalaking nasa ibabaw niya.

"Nathaniel... Ikaw ba 'yan, Nathaniel?"

Ungol lang ang naging sagot nito, sabay tama sa ilong niya ng matapang at masangsang na amoy ng alak. Wala na siyang nagawang ingay pa, tiniis na lang ang bawat galaw na parang doon nakasalalay ang buhay ng lalaki.

Hinayaan ni Lucinda ang sarili niyang huminga nang maluwag nang makilala niya ang boses nito. Sa puntong 'to, wala na siyang nagawa kundi magpaubaya sa mapusok nitong pag-atake, kahit paminsan-minsan ay napapasinghap siya sa sakit.

Lalo pang naging balisa ang galaw niya, at kinailangan niyang kagatin ang kanyang ngipin para tiisin ang kakaibang halo ng sakit at sarap. Kahit gano'n, hindi niya maiwasang maramdaman ang kakaibang saya sa biglaang pagbaligtad ng mga pangyayari.

Tatlong taon na silang kasal, pero ni minsan, hindi pa siya nahawakan ng asawa niyang si Nathaniel Roberts. Ayaw niya.

Napilitan siyang magpakasal dahil sa utos ng lolo niyang si Logan, kaya naman laging may kimkim na galit si Nathaniel kay Lucinda at palaging malamig ang pakikitungo nito sa kanya.

Sa ngayon, hindi na inisip ni Lucinda kung ano ang biglang nagbago sa isip nito.

Buong puso niyang inialay ang sarili sa kanya, punong-puno ng kasiyahan.

Makalipas ang ilang oras, isang malalim na ungol ang pinakawalan ni Nathaniel bago siya napabagsak kay Lucinda sa sobrang pagod. Isang sinag ng buwan ang tumagos sa bintana, binibigyang-diin ang kanyang anyo na parang isang perpektong obra maestra.

Tahimik na nakinig si Lucinda habang unti-unting bumagal ang tibok ng kanyang puso. Parang hindi totoo ang lahat, kaya't may bahaging sa kanya na nag-aalinlangang baka panaginip lang ang nangyayari.

Kung panaginip man ito, hinding-hindi niya gustong magising pa.

Iniakbay niya ang kanyang mga braso sa leeg nito. "Nathaniel," mahina niyang tinawag, puno ng pagmamahal na nadarama para sa kanya. "Nathaniel, M—"

Malapit na sana niyang sabihin na mahal niya ito, pero bago pa siya makapagsalita, narinig niyang bumubulong ito sa kalasingan.

"Ellie..."

Biglang natigilan si Lucinda, pakiramdam niya'y parang binuhusan siya ng malamig na tubig.

Parang sinaksak ang puso niya nang mapagtanto niyang nagkamali si Nathaniel—inaakala nitong iba siyang babae.

Ang totoong babaeng iniibig ni Nathaniel ay si Eleanor Turner. Siya ang first love niya. Dahil hindi sang-ayon si Logan sa kanilang relasyon, napilitan siyang manatili sa ibang bansa nang maraming taon.

Pero ngayon lang bumalik si Eleanor sa bansa.

At hindi na nag-aksaya ng oras si Eleanor—agad siyang nagpadala ng mensahe kay Lucinda, isang mensaheng tila sinadya para galitin siya.

"Nakabalik na ako. Sa lalong madaling panahon, mawawala ka na sa pamilya Roberts.

Kasal man na kayo ni Nate, pero kami ang magkasamang lumaki. Talaga bang naisip mong kaya mo akong palitan? Alamin mo ang lugar mo at bumalik ka na lang sa ampunan kung saan ka nanggaling. Doon ka naman talaga nababagay.

Siguradong alam mong ako talaga ang mahal niya. Kahit pa nasa kama mo siya nang walang saplot, sigurado akong pangalan ko pa rin ang tatawagin niya. Naiintindihan mo ba, Lucinda? Para kay Nate, ikaw ay mananatiling pansamantala lang. Isang pamalit sa akin."

Ang kanyang pamalit…

Si Lucinda ang napili ni Logan para maging asawa ni Nathaniel! Hindi siya maituturing na pamalit lang.

Naputol ang pag-iisip niya nang marinig ang tinig ni Nathaniel. Patuloy pa ring binibigkas ng asawa niya ang pangalan ng ibang babae.

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Lucinda ang mapanuyang salita ni Eleanor. Sa sitwasyong ito, hindi na niya kayang lokohin pa ang sarili niya. Kailangan na niyang tanggapin ang katotohanang hindi siya mahal ni Nathaniel at hinding-hindi siya mamahalin nito.

Puno ng luha ang kanyang mga mata, at unti-unting nagkuyom ang kanyang mga kamay. Nanginig si Lucinda, nilulukob ng matinding lungkot at galit na bumalot sa buo niyang pagkatao.

Palaging sunud-sunuran at mapagpakumbaba si Lucinda kay Nathaniel—iniwan pa niya ang trabaho niya para lang maging mabuting asawa at maalagaan ito.

Tiniis ni Lucinda ang pang-aapi at panghahamak mula sa mapagmataas at mapanghusgang pamilya ng kanyang asawa. Hindi nagdalawang-isip ang ina at kapatid ni Nathaniel na ipakita ang kanilang paghamak sa kanyang simpleng pinagmulan, at ginawa nila ang lahat para gawing miserable ang kanyang buhay. Ayaw nang gambalain ni Lucinda si Nathaniel tungkol sa mga bagay na ito. Baka isipin lang ni Nathaniel na walang kwenta ang lahat ng 'to, kaya pinigil niya ang sariling dalamhati at pilit na nagpatuloy.

Nagpakumbaba siya nang higit pa sa inaasahan, ginawa ang lahat para maabot ang puso nito, pero tila hindi pa rin sapat ang lahat ng kanyang pagsisikap.

Bakit niya kailangang tapakan ang sariling puso at isuko ang natitira niyang dangal at respeto sa sarili?

Pakiramdam niya, napakahaba pa ng gabi.

Nakatitig lang si Lucinda sa kawalan, tila ayaw siyang dalawin ng antok.

Kinabukasan, nagising si Nathaniel nang tamaan ng nakakasilaw na liwanag na sumisikat mula sa bintana.

Minasahe niya ang sentido niya, dahan-dahang iminulat ang mga mata, at nakita si Lucinda. Siya ay nakaupo sa harap ng dresser, nakatalikod sa kanya.

Biglang bumalik sa isip niya ang mga nangyari kagabi, at nanlamig ang buo niyang katawan nang maunawaan ang kanyang nagawa. Nakatitig ito sa kanya, habang ang kanyang mga labi ay bahagyang nakakurba sa isang mapanuksong ngiti.

Kahit hindi nakaharap si Lucinda sa kanya, ramdam niya ang galit na bumalot kay Nathaniel.

Nanatili siyang kalmado at walang emosyon, patuloy sa pag skin care na parang walang nangyari. Ang sunod niyang naramdaman ay ang mahigpit na pagkakakapit sa kanyang pulso, parang bakal na bisig, bago siya marahas na hinila patayo.

Nahulog mula sa kanyang kamay ang maliit na lalagyan ng cream, bumagsak ito sa sahig at nabasag, kasabay ng pagkalat ng laman nito.

Itinaas ni Lucinda ang kanyang ulo at matapang na tinitigan si Nathaniel. Kahit puno siya ng galit, hindi niya maiwasang maramdaman ang kirot sa puso niya nang magtama ang kanilang mga mata.

"Sa tingin mo ba, mapipilitan akong kilalanin ka dahil lang nilagyan mo ng gamot ang inumin ko para makatulog ako at may mangyari sa atin?"

Lalo pang humigpit ang pagkakakapit niya sa pulso nito habang mariing binibitawan ang bawat salita.

Sa sandaling iyon, ang mukha niya ay nakakatakot.

Pero sandali... Pinainom siya ng gamot?

Isang mapait na ngiti ang ibinigay ni Lucinda sa kanya. "Talaga ba, iniisip mo na ako yung tipo ng babae na gagamit ng mga ganitong kasuklam-suklam na paraan?"

Napangisi si Nathaniel dahil sa galit at pagkainis. "Pinilit mong kunin yung tiwala ng lolo ko para lang mapakasalan ako. Kaya tigilan mo na yung pagkukunyari na parang wala kang kasalanan. Hindi ako nadadala sa ganyan. Yung walanghiya at mapagsamantala mong ugali, hindi pwedeng ikumpara kay Ellie!"

Mapagsamantala? Niloko ang kanyang lolo?

Kaya pala, ganito na talaga ang tingin niya sa kanya mula pa noong simula.

Kung gusto niyang lagyan siya ng droga, matagal na niyang ginawa yun. Bakit pa siya maghihintay ngayon at tiisin pa ang tatlong taon ng pang-aapi mula sa nanay at kapatid niyang babae?

Malinaw, hindi talaga kilala ni Nathaniel ang totoong pagkatao niya.

Nakita ni Lucinda ngayon kung gaano siya naging katawa-tawa sa pinaggagagawa niya noon. Sinubukan niyang gawin lahat para mapasaya siya at makuha kahit isang saglit na pansin mula sa kanya.

Kung ganito pala ang tingin niya sa kanya, wala nang dahilan para manatili siya dito.

Nagngitngit si Lucinda at pilit na iniiwas ang sarili, sabay tanggal ng pagkakahawak niya.

Pagkatapos, itinaas niya ang kanyang ulo at nagsalita ng may matinding determinasyon sa boses.

"Nathaniel, gusto ko na makipagdiborsiyo."

"Ano?"

Nabigla si Nathaniel nang biglaang sinabi ni Lucinda na mag divorce na sila. Wala siyang kaidea-idea kung anong klaseng laro ang ginagawa niya matapos siyang lasingin nung nakaraang gabi.

"Ano na naman ang kalokohan mo ngayon?"

Tinitigan siya ni Lucinda ng matalim at malamig na tingin. Kahit na mas maliit siya kaysa kay Nathaniel, may nakaka-intimidate na presensya siyang ibinubuga.

"Matagal mo na naman gustong akong i-divorce, hindi ba? Pinilit ka ng lolo mo na pakasalan ako. At ngayon na patay na siya, wala nang humaharang sa'yo para iwanan ako at makasama si Eleanor. Ayaw mo ba siya pakasalan?" Diretso at walang paligoy-ligoy na sinabi ni Lucinda ang kanyang mga saloobin.

Nanlalim ang titig ni Nathaniel habang mariin itong nakatingin sa kanya.

Maaari bang maging ganoon kabait si Lucinda para pahintulutan siyang makasama ang babaeng tunay niyang minamahal?

Mukhang tapat si Lucinda sa mga sinasabi niya, kaya't napabuntong-hininga si Nathaniel at, gamit ang malamig na tono, sinabi, "Huwag mong pagsisihan ito."

Napangisi si Lucinda. Hindi siya kailanman naging mas determinado kaysa sa mga oras na iyon. Buong-buo na ang kanyang desisyon, walang pag-aalinlangan.

"Ang isang bagay na sana hindi ko ginawa ay ang pagpapakasal sa iyo."

Buo ang loob ni Lucinda nang magdesisyon siyang umalis sa kwarto.

Tinitigan siya ni Nathaniel nang may pagkabigla habang unti-unting papalayo si Lucinda.

Hindi pa niya kailanman nakita si Lucinda na ganito ka-determinado. Ang dating mahinahon at sunud-sunuran na babae na kilala niya ay naging matatag at matigas, na nag-iwan sa kanya ng mga tanong kung ano ang nagbago sa kanya.

Maaari kayang wala siyang kinalaman sa nangyari noong nakaraang gabi?

Ngunit kung hindi si Lucinda iyon, sino iyon?

Pagkalipas ng umaga, parehong nagtungo sila sa korte.

Nakasuot si Lucinda ng mumurahin at luma na damit, habang si Nathaniel ay naka-Prada suit na high-end. Ang kanilang itsura ay tila hindi magkatugma, kaya't maraming nakatingin sa kanila nang kakaiba.

Ngunit hindi ito pinansin ni Lucinda. Wala siyang pakialam sa mga matang nakatutok sa kanila. Nakatuon ang isip ni Lucinda sa isang bagay lamang, ang matapos agad ang kanilang diborsyo.

Sa wakas, pagkatapos ng ilang minuto, ang kasal na nagdulot ng labis na kalungkutan ay tuluyan nang walang bisa.

Hawak ni Lucinda ang mga papeles ng diborsyo, ang mga kamay niyang parang nangalay, at pakiramdam niya'y unti-unti siyang nawawala sa lahat ng nangyayari sa paligid.

"Ito na yun. "Paalam," malamig na sabi ng lalaki, bago siya tuluyang umalis nang walang lingon.

Pinanood ni Lucinda ang paglayo ng lalaki, hindi kumikibo, at hindi na muling tumingin sa kanya. Ni hindi man lang siya nag-abala na subukang ayusin ang kanilang kasal. Para bang hindi siya kailanman naging asawa nito, mula't mula pa.

"Ginawa lang niyang mas madali ito para sa'kin."

Umiling at tumawa siya nang may halong sakit.

Ang malamig na pag-uugali niya ay naging dahilan para mas madali niyang maiwan ang lahat ng nakaraan. Wala na silang iba kundi mga estranghero para sa isa't isa, nakatakdang magpatuloy sa buhay na magkaibang landas.

Iniling ni Lucinda ang kanyang ulo upang alisin ang mga gumugulo sa kanyang isip, at nagpatuloy siya sa paglakad, parang walang nangyari.

Biglang huminto sa harapan niya ang isang makintab na itim na Bentley.

Bumukas ang pinto ng kotse, at isang matandang lalaki na may uban na buhok ang lumabas mula sa sasakyan, dahan-dahang lumakad patungo sa direksyon ni Lucinda. Kasunod niya ang apat na malalaking bodyguard.

Nang makilala ni Lucinda kung sino ito, mabilis niyang inayos ang kanyang tindig at lumabas ang kanyang pagkamaharlika. "Talagang makapangyarihan ang aking ama. Kakadiborsyo ko lang, narito ka na agad," ibinulong ni Lucinda sa sarili.

Ang matandang si Gilbert Duncan ay ngumiti ng matamis, yumuko ng magalang sa harap ni Lucinda, at sinabi, "Binibini, ngayon ang huling araw ng tatlong taong kasunduan mo sa iyong ama."

Sandaling tinitigan ni Gilbert ang dokumentong hawak ni Lucinda sa kanyang kamay.

Nagkukunwaring may pagsisisi, sinabi ni Gilbert, "Mukhang hindi mo siya nakumbinsi. Kung gano'n, dapat ka nang bumalik sa Stastle at ituloy ang family business, tulad ng napagkasunduan."

Inihilamos ni Lucinda ang kamay niya sa kanyang mukha, at nanatili siyang tahimik, parang ang bawat saglit ay naging isang walang katapusan.

Isang masamang pangyayari ang naranasan ni Lucinda noong siya ay labinlimang taong gulang pa lamang. Sa huli, nawala ang kanyang alaala at natagpuan ang sarili sa isang ampunan dito sa Forden. Dinala siya pabalik sa bahay ng pamilya Roberts ni Logan Roberts, na siyang nagligtas sa kanya. Nang siya'y dumating na sa tamang edad, inutusan ni Logan ang kanyang apo na si Nathaniel na pakasalan siya.

Hanggang dumating na ang gabi ng kasal nila ni Nathaniel, doon na bumalik ang alaala ni Lucinda. Noon, pinili ni Lucinda si Nathaniel kaysa sa kanyang ama, at pumasok siya sa isang kasunduan na magbabalik sa kanyang tahanan pagkatapos ng tatlong taon kung hindi niya kayang mapalapit at mapasunod ang kanyang asawa.

Natutunan ni Lucinda na nasayang ang tatlong taon ng kanyang buhay para sa isang lalaking hindi siya kailanman minahal.

"Nami-miss ka na nang husto ni Mr. Simmons. Sumama ka na sa akin pabalik. Huwag mo ng patuloy na galitin pa ang iyong ama. Ang iyong ama..."

"Gilbert," putol ni Lucinda, nanlalamig ang mukha habang binabanggit ang nakaraan. "Nandiyan na siya kasama ng babaeng iyon. Hindi naman ako kailangan ng mga Simmons. May mahahalagang bagay pa ako sa Forden—hindi ako babalik."

Sa nakalipas na tatlong taon, palihim na nagsisiyasat si Lucinda, sinusubukang tuklasin kung sino ang may sala sa pagkawala ng kanyang alaala at kung paano siya napunta sa Forden. Matapos ang matagal na pagiimbestiga, natuklasan ni Lucinda na ang taong iyon ay may kaugnayan sa Simmons Group. Gayunpaman, hindi pa rin siya sigurado kung sino talaga ang may kasalanan

Si Lucinda ay nasa alanganing kalagayan, parang nahulog sa isang bitag habang ang kanyang kaaway ay nagtatago sa dilim. Napakadelikado para kay Lucinda na bumalik sa Simmons sa mga panahong iyon

Bukod dito, hindi niya kayang tanggapin ang ideya ng muling pakikisama sa kanyang stepmother.

Bumuntong-hininga si Gilbert. "Tama nga si Mr. Simmons. May sama ka pa rin ng loob sa kanya at hindi ka basta-basta babalik."

Hinugot niya ang isang high-end na credit card mula sa kanyang pitaka at, may pormal na galak, iniabot ito kay Lucinda. "Ito ay iyong bank card. Ang laman nito ay nagkakahalaga ng tatlumpung bilyong dolyar."

Pagkatapos, inimuwestro nya ang kamay sa mga bodyguard na nakatayo sa likuran niya. Agad nilang iniabot kay Lucinda ang bagong kontrata.

"Sinabi ni Mr. Simmons na puwede kang manatili rito, ngunit may kondisyon na kasama. Kailangan mong pamahalaan ang Angle Intl, isa sa mga sangay ng Simmons Group sa Forden, at tiyakin na tumaas ang kita nito ng limang porsyento kumpara sa nakaraang taon.

Pwede mong tanggihan ito, pero gagarantiyahan niyang walang awang pupugutan ang pamilya Roberts!" magalang na ulat ni Gilbert

Nanggigigil si Lucinda, hinigpitan ang tikom ng bibig.

Nangako siya kay Logan sa huling sandali nito na poprotektahan niya ang Roberts Group, kaya't hindi niya kayang pabayaan na may masamang mangyari dito.

Alam ng kanyang ama ang mga kahinaan niya at ginamit ito bilang pantumbas upang kontrolin siya. Pero hindi siya pinilit ng ama niya na siya ay umuwi. Sa halip, ipinilit niyang siya ang mamahala sa Angle Intl.

Ano ba talaga ang motibo niya?

"Sige na, gagawin ko na," sabi ni Lucinda, kahit na may pagtutol sa kanyang boses.

Kinuha niya ang ballpen at agad na isinulat ang kanyang pangalan sa kontrata Pagkatapos, kinuha niya ang credit card na may laman na tatlumpung bilyong dolyar.

Habang nakatitig sa card, napatawa siya ng malakas.

Ilang minuto lang ang nakalipas, wala siyang pera at halos wala nang natirang sampung dolyar sa kanyang bulsa. Hindi man lang niya kayang sumakay sa taxi at magbayad ng pamasahe pauwi. Pero ngayon...

Sa isip niya, parang naka-tyamba sa pera?

Dahil sa kasunduan nila ng kanyang ama, na-freeze ang bank account ni Lucinda, kaya't kinailangan niyang itago ang kanyang tunay niyang pagkatao upang hindi mawalan ng bisa ang kasunduan.

Noon pa man, mababa ang tingin ng pamilya Roberts kay Lucinda. Hindi siya kailanman sineryoso ng pamilya Roberts at tanging mga mayayaman lamang ang kanilang kinikilala at tinatrato nang mabuti.

Isipin mo kung gaano sila magugulantang kapag nalaman nilang siya ang bunsong anak ng pamilyang Simmons, ang pinakamayamang pamilya sa buong bansa, at may bilyon-bilyong halaga sa kanyang bank account.

Naaalala ni Lucinda ang araw na ang kanyang matalik na kaibigan sa ampunan ay nasa bingit ng kamatayan. Lumuhod siya at nakiusap kay Amanda, ang ina ni Nathaniel, para siya ay pautangin.

Ipinagmalaki ni Amanda ang kanyang platinum na bank card, ngunit hindi siya nagbigay ng kahit na anong tulong kay Lucinda. "Hulaan mo kung gaano kalaki ang pera ko sa card? Isang milyon! Naranasan mo na bang makakita ng ganung kalaking pera sa buong buhay mo?

Pero hindi kita pauutangin, kahit isang sentimo. Mas gugustuhin kong pakirain sa aso ko ang pera kesa sa inyo! Para sa'kin, mas mahalaga pa yung aso ko kaysa sa mahirap mong kaibigan."

Dahil sa nararamdaman niyang binabastos at iniinsulto siya, ang ngipin ni Lucida ay nagngangalit.

Sobrang gusto niyang turuan ng leksyon ang ina at kapatid ni Nathaniel kapag nagkaroon siya ng tsansa. Gusto niyang maghiganti, hindi lang para sa kaibigan niya, kundi pati na rin para sa sarili niya.

Habang nag-iisip siya, biglang may humawak nang mahigpit sa pulso niya mula sa likod.

Lumingon si Lucinda at doon niya nakita si Amanda.

Inangat ni Amanda ang kanyang baba at tinignan si Lucinda, may malinaw na galit at pagkasuklam sa mukha. Nakatayo sa likod niya ang mga mayayamang babae, bitin ang mga kamay sa dami ng shopping bag na hawak nila. Mukhang magkakasama silang namili.

Walang pakialam, nilagay ni Lucinda yung card sa bag niya at, nang walang emosyon, tinanong, "Anong gusto mo?"

Nagulat si Amanda sa kakaibang ugali ni Lucinda. Hindi siya makapaniwala na darating ang araw na magiging cold si Lucinda sa kanya. Dati, natutuwa si Amanda na minamaliit at tinatakot siya.

"Sino'ng nagbigay sa'yo ng karapatang lumabas? Nagawa mo na ba lahat ng mga gawaing bahay? Nakapagluto ka na ba ng tanghalian? Babalatan kita ng buhay kapag nagutom ang anak ko.

At ano itong suot mo? Isa kang kahihiyan sa aming pamilya! Matagal ka nang kasal sa anak ko, pero kung magdamit ka para pa ring isang dukha. Nakakahiya ka! Umalis ka na dito!"

"Isang kahihiyan?"

Natawa si Lucinda sa mga hirit ni Amanda. "Pagkatapos kong mapakasal sa pamilya n'yo, sinibak mo lahat ng kasambahay at pinilit mo pa akong tumigil sa trabaho. Pagkatapos, ipinasa mo pa sa'kin ang pag-aalaga sa anak mo. At ginawa ko lahat ng inuutos mo sa'kin. Pero kahit minsan, naging kontento ka ba?

Hindi. Pinagbintangan mo akong nagnakaw ng alahas mo at pinarusahan mo ako, pinaluhod mo ako sa labas habang bumubuhos ang ulan. Naalala mo ba lahat ng 'yon?"

Hindi mapalagay ang mga babaeng nasa likod ni Amanda. Alam nila na laging masungit si Amanda kay Lucinda, pero di nila inakala na aabot siya sa ganito kalala ng pagpapahirap sa kanya.

Habang bumibigat ang hangin sa pagitan nila dahil sa tensyon, napagdesisyunan ng mga babae na umalis agad gamit ang kahit anong palusot na maisip nila.

"Ano? Ano ba ang pinagsasasabi mo?"

Tinangka ni Amanda na sumabat, pero sa bilis ng pagsasalita ni Lucinda, hindi niya nagawa.

"Huwag kang magmaang-maangan. Alam kong alam mo kung ano ang mga sinasabi ko."

"Sobra na 'yang kasakiman mo," matigas na sabi ni Lucinda habang taas-noo siya. Kapag sinubukan mo pang manggulo, sisiguraduhin kong babayaran mo lahat ng kasalanan mo sa akin noon!"