Ang Hari ng Digmaan sa Mundo

Nakaramdam ng lungkot at panghihinayang si Peter Wang habang palabas siya ng opisina ng Human Resources.

Napakahirap para sa kanya na tanggapin ang resulta. Bilang galing siya sa lugar kung saan kinatatakutan siya ng lahat ng mga gang. Tinawag pa nga siyang "Mighty Soldier King". Dito sa lungsod, hindi siya makahanap ng maayos na trabaho dahil wala siyang college degree. Biglang tumunog ang kanyang telepono. Napansin ito ni Peter at agad na sinagot.

"Peter," sabi ng boses mula sa kabilang linya. Girlfriend niya ito. "Tapos na. Nakikipag-break na ako sa'yo." "Ang tagal mo kasing nawala. Kailangan ko ng boyfriend, hindi phone pal."

"Mahal, pakiusap—" Sinubukan ni Peter na kumbinsihin siyang bumalik. "Alam kong nawala ako, pero nandito na ako ulit. Lagi na akong nandito para sa'yo ngayon.

"Oh ganun?" O sige, ano ang maibibigay mo sa akin? "Mas malaki ang kinikita ng isang dishwasher na nagtatrabaho sa ibang bansa kumpara sa'yo." "Ano nga bang maibibigay mo sa akin, ha?" kanyang hamon, "May naipon ka na ba pagkatapos ng lahat ng taong ito ng pagtatrabaho?" Nakahanap ka na ba ng kahit isang matatag na trabaho simula nang bumalik ka? Magagawa mo bang ibigay ang mga gusto ko?

Kaya ko, nangangako ako! Bibilhan kita ng pinakamalaking bahay na ninanais mo! Mahal, talagang pasensya na at nawala ako. Pasensya na at nahihirapan tayo. Nahihirapan akong makahanap ng trabaho sa lungsod, pero magiging mas maganda rin ito, pangako ko. Aayos din ang lahat, at kapag nangyari na iyon—

"At paano mo gagawin iyon?", putol ng dalaga. "Paano pa kaya gaganda ang mga bagay, Peter? Magkakaroon ka ba ng kakayanan para bilhan ako ng kotse'ng BMW? Magkakaroon ka ba ng kakayanan para bilhan ako ng handbag na Louis Vuitton? Mga sapatos na Ferragamo? Mga suit na Chanel? Ha! Ni hindi mo kayang bilhan ako ng bahay na may isandaang metro kwadrado, para sa ngalan ng Diyos."

Tahimik si Peter.

Bumuntong-hininga siya. "Hindi mo kailangan sabihin kahit ano, Peter. Pagod na ako. Hindi ko na kaya ito. "Paalam, Peter," sabi niya nang ibaba ang telepono.

Mahigpit na hinawakan ni Peter ang kanyang telepono, wala sa sarili. Kahit pa may static mula sa lumang Nokia niya, maliwanag at malinaw ang mensahe niya.

"AHHHH! Tulong! Tulong, sino man! Magnanakaw, magnanakaw! Yung magnanakaw ay ninakaw ang bag ko!" Narinig ni Peter ang sigaw mula sa kabilang dulo ng kalye.

Isang babaeng naka-uniporme ang sumisigaw sa takot at desperasyon, tumatakbo nang mabilis hangga't kaya ng kaniyang takong.

Isang lalaki na nakasuot ng madilim na salamin habang tangan ang handbag na Louis Vuitton ay tumatakas mula sa eksena patungo sa motorsiklo.

"Umalis ka na! Ngayon na!" Sumigaw siya sa mga nakatayo habang tumalon papunta sa kanyang sasakyan.

Pagkatapos nun, pinilipit niya ang kanyang noo, inikot ang mga hawakan at bilis pang patakbo.

Sa pagkabigla, bawat taong nasa bangketa ay napasiksik sa pader habang dumaan ang motorsiklo sa kanila. Walang sinuman ang nangahas na harangan ang daan nito.

Mapanganib na ang makisangkot sa mga nakawan ngayon. Walang gustong masaktan.

Ang babaeng naka-suit ay helpless na pinanood ang motorsiklo habang papalayo.

Nagalit si Peter sa nakita.

Habang papalapit ang motorsiklo, maingat niyang itinanim ang kanyang mga paa sa lupa, iniatras ang kaliwang binti, at saka buong lakas na inihagis ito sa rumaragasang sasakyan sa isang matindi at malakas na sipa pagkaraan nitong dumaan sa kanyang harapan.

Ang sipa ay lubos na ikinagulat ng lalaki. Hindi siya makapaniwala sa nangyari! Ang kanyang motorsiklo ay biglang bumaligtad at umikot sa kalsada. Ang impakto ay nagtapon sa kanya sa malayong dulo ng kalsada at napilitang bitawan ang ninakaw na bag sa lupa.

"Ahhhhh!"

Ang mga naglalakad ay nagtakip ng kanilang mga bibig habang sila'y sumisigaw.

Si Peter, walang pakialam sa kaguluhan, ay lumapit sa tabi ng lalaki, kalmadong pinulot ang bag, at iniabot ito sa babae. "Narito ang iyong bag, ma'am."

"Sa-salamat." Ang babae ay nagawa nitong sabihin nang napagtanto niya na siya ay kinausap. Kahit paano ay nawalan siya ng salita sa mga pangyayari na kakatapos lang mangyari.

Sinusuri ni Peter ang babae sa loob ng kalahating segundo bago ibinaling ang kanyang tingin.

"Walang anuman, ikinagagalak ko ito."

Bumaling si Peter para umalis.

Mukhang propesyonal ang babae. Inisip niya ang babae sa kanyang opisina na may air-conditioning at magarang alahas.

'Galing kami sa dalawang magkakaibang mundo,' naisip niya. 'Walang saysay na isipin siya.'

"Teka sandali lang!" Naramdaman ni Peter ang kamay na humawak sa kanyang siko mula sa likuran. "Ako si Elaine Dai. Ano ang pangalan mo? Gusto ko lang… pasalamatan ka sa iyong tulong," patuloy niya. "Pwede ba tayong mag-lunch ng sabay?"

Tiningnan niya siya habang hinihintay ang kanyang tugon.

Si Peter ay nasa kalagitnaan ng kanyang 20's, may taas na 180 cm. May malinaw na mga anggulo sa kanyang noo, pisngi, at panga. Hindi siya ang tipo na mapapansin mo sa karamihan, pero hindi rin naman siya pangit tignan.

"Walang anuman, talaga. Wala itong abala. Hindi mo kailangang ilabas ako para sa tanghalian. Gayunpaman, salamat sa alok. Kailangan ko nang umalis." Dahan-dahang inalis ni Peter ang kanyang kamay habang tinatanggihan ang kanyang imbitasyon.

Iniisip pa rin niya ang kanyang napakalapit na paghihiwalay. Wala pang isang oras ang nakalipas, ang pinakamamahal niya sa buhay ay lumayo sa kanya. Bukod pa rito, wala siyang pera at hindi nagtatrabaho. Talagang hindi magandang panahon para tanggapin ang imbitasyon para sa tanghalian.

Nakatayo si Elaine na nalilito sa kanyang agarang pagtanggi.

Para sa karamihan, si Elaine ay kaaya-aya sa paningin. Magaan ang kulay ng kanyang balat at kayumangging buhok na nagpapatampok sa kanyang maliwanag na mga mata na parang almendra. Maraming mga lalaki ang nahulog sa kanyang paanan at kahit sino sa kanila ay tatanggapin ang kanyang paanyaya para sa tanghalian sa isang iglap.

Ngunit si Peter, siya ay agad na tumanggi sa kanyang paanyaya. "Nawala na ba ang aking alindog?" malungkot niyang naisip. "Hindi man lang niya sinabi sa akin ang kanyang pangalan," napagtanto niya.

Si Peter ay papalayo na sana nang marinig niya ang isang boses mula sa likuran niya.

"Tumigil ka!" Ito ang lalaki mula sa motorsiklo! Inangat niya ang sarili at humarap kay Peter, hawak ang matalas, pilak na talim.

Hindi siya nagkaroon ng malubhang sugat sa kabila ng kanyang pagkahulog. Para siyang mabangis na hayop, binigyan niya si Peter ng nakamamatay na titig.

"Dapat madali lang sana ang pagnanakaw na ito kung hindi siya humarang," naisip ng lalaki. "Panahon na para turuan siya ng leksyon."

"Ako ba ang kinakausap mo?" Humarap si Peter sa lalaki, hindi natatakot.

Nag-alinlangan si Peter dahil malubha ang sugat ng lalaki. Nakatayo siya sa pagkabigla sa hamon na ibinato sa kanya.

"Ano ang balak mong gawin?" tanong ni Peter "HUMINTO KA!" Umiiyak si Elaine. "HUMINTO KA O TATAWAG AKO NG PULIS!" Nagmadali si Elaine sa harap ni Peter, hawak-hawak ang kanyang telepono.

"Tatawag ng pulis?" tanong ng nagmamaneho ng motorsiklo na parang baliw. "Walang kwenta ang pulis!" "Patay na kayong dalawa pagdating nila dito!" Nagsimulang tumakbo ang lalaki papunta kay Elaine, kumikislap ang araw sa kanyang kutsilyo. Ang mga tao sa kalsada ay natulala sa likuran.

Namutla si Elaine. Nanginginig siya. Hindi niya alam ang gagawin! Lumaki nang komportable sa lungsod, iniisip niya na ang mga bagay na ito ay nangyayari lamang sa mga pelikula!

Napasinghap si Peter. "Ano ba ito?" Baliw siguro ang taong ito kung magagawa niyang manaksak sa liwanag ng araw! Parang hindi siya natututo sa kanyang mga karanasan!

Malapit na sanang saksakin ng lalaki si Elaine. Pero mas mabilis umaksyon si Peter.

Sa reflex, nagawa ni Peter na mahawakan ang kamay ng umatake at sampalin siya gamit ang kanyang malayang kamay.

Nabigo ang lalaki na umiwas, ang kanyang mukha ay duguan at ang kanyang mga ngipin ay natanggal.

Sa kanyang galit, sumugod si Peter at nagsimulang hampasin ang lalaki hanggang sa mamula at magmukhang namamaga ang kaniyang mukha.

PA PA PA PA PA!

Inilabas ni Peter ang kanyang buong lakas sa pagsuntok at pag-sipa.

Iniisip niya ang lahat ng nangyari ngayon —ang kanyang paghihiwalay, ang kanyang pagkabigo sa paghahanap ng trabaho —at inilabas lahat gamit ang kanyang kamay. Walang naramdamang pag-aalala si Peter para sa taong manggugulo.

"Maswerte ka sa pagkakataong ito. Sa susunod na manggulo ka muli, nangangako akong papatayin kita. Umalis ka!" Sabi ni Peter, habang sinasaway ang binata.

Namumulat sa kanyang pagkatalo, umatras ang lalaki habang hawak ang kanyang nabugbog na mukha. Hindi niya man lang magawang kunin ang kanyang motorsiklo habang tumatakbo palayo. Tinitigan niya si Peter ng may paghihiganting tingin. 'Babayaran mo ito,' naisip niya.

Hindi pinansin ni Peter siya. Kung mayroon man siyang lakas na loob na maghiganti, hindi magdadalawang isip si Peter na magpakita ng awa!

Pakiramdam ni Peter ay mabuti siya tungkol sa alitan. Isa itong kinakailangang paglabas ng lahat ng tensyon na naramdaman niya sa araw. Nang paalis na siya, narinig niyang bumagsak si Elaine sa likuran niya.

Mabilis na bumaling si Peter upang pigilan siyang mahulog.

"Ayos ka lang ba?" Nagtanong si Peter habang hawak siya. Nararamdaman niya ang kanyang puso na bumilis ang tibok nang maramdaman ang balat nito sa kanya. Mapang-akit ang kanyang kagandahan.

"Nabalian ng paa ko." Sumagot si Elaine na medyo nahihiya. Nag-init ang kanyang mukha nang maramdaman niya ang kanyang haplos.

Sa mabagal at maingat na hakbang, hinawakan ni Peter si Elaine papunta sa kalapit na restoran.

Hindi mapigilan ni Peter na makaramdam ng gaan sa banayad na haplos at matamis na halimuyak ni Elaine.

Samantala, lalong uminit at namula ang mukha ni Elaine sa kanilang lapit.

Hindi maiwasang magtaka ang mga tao sa restoran sa pagpasok ng magkasintahan, lalo na sa suot ni Elaine na uniporme. Sinusundan ng kanilang mga mata ang mga bagong bisita habang naglalakad ito para maghanap ng mesa.

Tinulungan ni Peter si Elaine sa kanyang upuan, umupo sa sarili, at maluwag na huminga ng may ginhawa.

Tiyak na nasiyahan siya sa laban, ngunit sa loob, alam niya na medyo nawalan ito ng kontrol. Masarap ang adrenalina, pero hindi ito sapat para burahin ang sakit at pagkabigo sa loob niya.

"Pakiusap, bigyan mo ako ng mangkok ng iyong pinakamahal na pansit, na may dagdag na karne." Sabi ni Peter sa waiter.

HAHA.

Ang mga tao sa paligid nila ay nagsimulang magpalitan ng ngisi at mapang-uyam na tingin.

Naaawa sila kay Elaine sa pag-aakalang dinala siya ng kanyang kuripot na kasintahan sa isang murang restaurant, kahit na siya ay halatang isang babaeng may mataas na klase.

"Pasensya na, hindi kita nadala sa mas maganda." Hirap akong makahanap ng trabaho. Medyo nauubusan na ako ng pera. Ipinahayag ni Peter, hindi alintana ang mga bulong. Talagang wala siyang pera at hindi siya nagkunwaring mayaman.

"Ayos lang. "Ako ang magbabayad," sabi ni Elaine, habang nagiging mas curious kay Peter.

Pwede niyang gamitin ito para sa kanyang kapakinabangan habang naglalakad sila kung gusto niya. Siya ay masyadong mahina para lumaban. Gayon pa man, hindi niya ito ginawa. Bukod pa rito, siya ay tapat at totoo sa kanyang kalagayan.

Mas gusto niya ang ganitong uri ng lalaki kaysa sa mayayamang mapagkunwari.

Bigla, nagkaroon siya ng ideya.

"Nabanggit mo na nahihirapan ka sa paghahanap ng trabaho? Ikaw ay mabilis at malakas, at kailangan ng aming kumpanya ng isang bodyguard. Bakit hindi mo subukan mag-aplay sa aming kumpanya?

Ano? Talaga? Oo, siyempre! Sumagot si Peter nang may kasiyahan.

Si Peter ay naghanap ng trabaho buong linggo. Hindi niya alam kung gaano ito kahirap hanapin hanggang sa maranasan niya ito. Naisip pa nga niyang magtrabaho sa isang construction site — nagbubuhat ng mga bricks at nagdadala ng semento — dahil ito lang ang trabahong pwede niya makuha na hindi nangangailangan ng mataas na antas ng edukasyon.

Siyempre, hindi niya maipagkaila ang kanyang kasabikan sa oportunidad na binanggit ni Elaine. Mas pipiliin pa niyang magtrabaho bilang security kaysa sa construction, ngunit kahit ang mga security guard ay kinakailangang may college degree. Dahil dito, agad na nadiskwalipika si Peter, na labis niyang ikinadismaya.

"Sige, ganito na lang. Hanapin mo ako sa Personal Section ng Silverland Group sa ikasampung palapag, eksaktong alas-diyes. Sabihin mo sa receptionist na may appointment ka sa akin. Ako na ang bahala sa mga paghahanda. Huwag kang mali-late."

Natakot si Elaine na baka tanggihan ulit siya gaya ng ginawa niya noong inanyayahan siya nitong maghapunan. Ngayon na pumayag na siya, sinigurado ni Elaine na hindi siya aatras.

"Okay, hindi ako aatras. Salamat! Maraming salamat!" Lalong na-excite si Peter habang unti-unting lumilinaw sa kanya ang ideya. Alam niyang napakagandang oportunidad ito.

Bagamat isang linggo pa lang bumabalik si Peter sa lungsod ng A, narinig na niya ang reputasyon ng Silverland Group.

Isa sila sa sampung pinakamalalaking kompanya at pinakamahusay na tagapag-empleyo sa lungsod; kahit ang mga guwardiya ay may mataas na sahod.

Mahirap makakuha ng trabaho bilang guwardiya, kahit na ganoon pa man. Maliban sa pagkakaroon ng digri sa kolehiyo, kinakailangan ang rekomendasyon mula sa pamunuan ng kompanya. Isang tunay na karangalan ang maging bahagi ng security team ng Silverland Group.

Nagpalitan sila ng impormasyon sa pakikipag-ugnayan pagkatapos ng pagkain bago maghiwalay.

"Huwag kang male-late, ha?", paalala ni Elaine.

"Hindi ko gagawin!" pangako niya.

Naghahanap si Peter ng lugar para ipagdiwang ang pinaka-hindi malilimutan sa kanyang paghahanap ng trabaho.

Nagpasya siyang pumunta sa isang bar na tinatawag na Sunny. Pumapasok ang mga bisita habang sumasayaw ang mga kabataan sa heavy metal na musika sa likuran.

Ang mga babae sa bar ay nakasuot ng damit na naglalantad ng mahahaba nilang mga binti, mayamang dibdib, seksing likod, at hubog na katawan. Ang hangin ay puno ng init, sa maraming paraan.

Karaniwang pinupuntahan ang lugar ng mga estudyante sa kolehiyo at mga empleyado ng korporasyon.

Ang mga batang walang alalahanin, mga maalam na propesyonal, at mga kaakit-akit na kababaihan ang nagpapa-ganda kay Sunny bilang isang mahusay na lugar na kanlungan, kung naghahanap ka man ng lugar para magpahinga o magpakawala.

Naka-beer sa kamay, pinanood ni Peter ang mga kaakit-akit na babae sa dance floor mula sa kanyang upuan sa gilid. Maganda ang kanyang pakiramdam. Ito ang unang pagkakataong siya ay nakapag-relax mula nang dumating siya sa lungsod.

"Hoy, may tao bang nakaupo dito?" Narinig niya ang isang malamig na tinig na nagtanong.

Nang babalikan sana ang nagsasalita para hanapin ng ibang upuan, siya ay nanlamig nang makita ang napakagandang dalaga na nakatingin sa kanya.

Marahil siya ay nasa edad na dalawampu't tatlo o dalawampu't apat. Hindi siya mukhang naka-makeup, ngunit siya pa rin ay lubos na maganda.

Sa kanyang malinis at matalas na mga kilay, mapupulang labi at magandang ilong.

Ang kanyang itim na mesh na damit ay simple kumpara sa lahat ng iba pang mga babae sa bar.

Hindi ito nagpapakita ng masyadong laman ng katawan, pero hindi rin nagkulang sa pagpapakita ng kanyang perpektong hubog, maliit na baywang, at mahahabang binti.

Si Elaine, para kay Peter, ay isang diyosa. Kahit na nakamamangha ang kanyang kagandahan, maari pa ring makuha ang kanyang pansin kung may sapat na pagsisikap. Ang babaeng ito, gayunpaman, ay parang diwata: ganap at tiyak na hindi maabot.

Napaisip siya kung ano ang ginagawa ng babaeng ito sa nakakabagot na bar.

Nang hindi na siya naghintay ng sagot, kinuha ng babae ang bakanteng upuan sa tapat ng mesa, kinuha ang pinakamalapit na serbesa, at nagsimulang uminom. Hindi alintana ng babae ang pagkabigla ni Peter.

Nahihirapan siyang iugnay ang imahe ng lasenggong nasa harapan niya sa marilag na diwata na iniisip niya.

Bukod pa rito, ang presyo ng serbesa ay tatlumpu't walong dolyar!

Pakiramdam niya ay lubos siyang nababagabag.

Isang bote...

Dalawang bote...

Tatlong bote...

Apat na bote... "Kailan titigil ang babaeng ito?!"

Parang sa eksaktong pagkakataon, binaba ng babae nang walang ingat ang huling bote ng serbesa, idinapa ang kanyang ulo sa kanyang mga braso, inihiga ito sa mesa, at nagsimulang umiyak.

Maupo si Peter, lubos na natulala.

"Anong kalokohan ito!"

Bihira nagmumura si Peter, pero sa sandaling ito, hindi niya napigilan ang sarili.

"Hoy, hoy, hoy." "Makinig ka sa akin, babae." "Kung iiyak ka, gawin mo yun sa ibang lugar." "Baka isipin ng mga tao dito na may ginawa ako sa'yo!"

Ramdam na niya ang mapaghinalang tingin ng mga tao sa paligid nila.

Ang isang babaeng ganito kaganda ay madaling maging target ng mga batangayaw na nais makapag-score, pagkapasok lang sa bar.

Napaungol si Peter.

"Tumahimik ka!" "Iiyak ako hangga't gusto ko, kayong mga mababahong lalaki." "Mga SALBAHE kayong lahat!" "Mga walang kwentang tarantado!"

Histerikal na tumayo ang babae, hinawakan ang mga balikat ni Peter at sinimulang punitin ang kanyang damit, sinampal ang kanyang dibdib, sumisigaw at umiiyak.

Mas lalo pang nahiya si Peter sa eksena na nililikha ng babae. Pero hindi niya basta pwedeng itulak siya palayo sapagkat mas lalong magiging masama ang tingin sa kanya! Pakiramdam niya ay wala siyang magawa.

Kung mayroon lang sanang madali at matinong paraan para patahimikin siya.

"Hoy, TIGILAN MO NA! Tama ka. Lahat ng lalaki ay masama. Wala tayong kwenta. Ngayon, pwede bang itigil mo ang pag-iyak? Kumalma ka. Maupo ka, mag-usap tayo habang umiinom. "Baka matulungan kita,"

Sa kabila ng inis na nararamdaman, nagawa pa rin ni Peter na magsalita. "Zirzizo ang babaeng ito. "Ano bang nagawa ko sa kanya?" naisip niya.

"HINDI!" tugon niya nang may pagtutol. "Parang kayo lang ang lahat sa kanila!" "Mga walang hiya kayo!" Sumisigaw siya habang lalong hinila ang kanyang damit; halos mapunit ang kanyang dyaket.

Litong-lito si Peter sa gagawin niya. Sa kanyang paghanap ng maaring makatulong, napansin niya ang isang lalaki na may maskuladong braso na natatakpan ng mga tattoo, kasunod ang grupo ng kapwa mabagsik na mga siga na may kulay na buhok. Malinaw na sila ay mga gangster.

Ang kanilang tindig ay walang takot. Walang duda, naitatag nila ang kanilang pamumuno sa bahaging ito ng bayan.

"Hoy, gago. Alisin mo ang kamay mo sa kapatid ko! Nangangahas kang hawakan siya, ha? Nangangahas kang hawakan siya, salbahe!? Humihingi ka ng Kamatayan!"

Sabi ng lalaking walang manggas habang lumalapit, nagliliyab ang mga mata sa galit, at mahigpit na nakasara ang mga kamao.

"Bulag ka ba?!" Naisip ni Peter. "Hindi mo ba nakikita na ang kapatid mo ang may hawak sa akin?" "Sino ba itong pangit na baboy na ito?" "Imposible na magkamag-anak kayo ng magandang babaeng ito!"

Bago pa makapagsalita si Peter, biglang kumilos ang dalaga na ikinagulat ng lahat.

Bigla siyang tumigil sa pag-iyak, kinuha ang isang walang laman na bote mula sa mesa, at binasag ito sa ulo ng lalaking walang manggas.

"Kapatid?" "Sino ang tinatawag mong kapatid?" "Masusumpa ako kung magkamag-anak ako sa isang pangit na katulad mo!" "Akala mo ba madali mo lang akong maloloko?" "Kainin mo ang dugo, gago!"

Sinabi niya habang ang bote ay muli niyang ibinangga sa lalaki. Sapat na ang epekto para magdulot ng sakit, ngunit walang pinsala.

"Punyeta kang babae! Paano mo nagawang saktan ako! Patay ka na! Balatan ang babaeng ito at putulin ang bayag ng lalaking ito! Pagsisisihan niyo ang lahat kapag natapos na kami sa inyo."

Iniutos ng lalaking nakasando sa kanyang mga tauhan habang hinihimas ang kanyang napipiang ulo.

"Ang lakas ng loob mong babuyin ako. Mamamatay ka na." Sa lasing na galit, mas mahigpit ang hawak ng babae sa bote, handang lumaban.

Hinila siya ni Peter patalikod sa kanya. Kumuha siya ng tig-iisang bote sa bawat kamay at naghanda habang papalapit sila.

PLA!

Sa isang mabilis na galaw, binasag niya ang bote na nasa kaliwang kamay niya sa ulo ng lalaking nakasando. Nabasag ang bote, kasama ang bungo ng lalaki.

PLA!

Ang bote sa kanyang kanang kamay ay tumama nang eksakto sa mukha ng pangalawang lalaki, at tumilamsik ang dugo saan-saan. Kasabay ng kalabog, bumagsak siya sa lupa.

Hindi tumigil si Peter, itinaas ang kanyang paa at sunod-sunod na tumadyak habang papalapit ang mas maraming lalaki.

SAK! POW! PLA! Isa-isa, anim o pitong kalalakihan ang bumagsak sa lupa, humihiyaw sa sakit.

Unti-unting nagtipon ang maliit na grupo sa paligid ng eksena, habang may ilang taong nagpasiyang tahimik na lisanin ang bar sa takot na madamay at mapahamak. Sandali, naging magulo ang bar.

"WOW! Ang galing ng tira! Suntukin siya sa mukha! Bugbugin sila hanggang mamatay! Ibigay sa mga halang na ito ang nararapat sa kanila!"

Ang babae ay tila hindi man lang nababahala sa sitwasyon. Sa katunayan, mukhang natutuwa pa siya at nag-eenjoy nang husto.

"Ano, baliw ka ba?? Kailangan nating tumakbo!" Sigaw ni Peter habang hinila siya palabas, nagmamadaling umalis sa bar.

Habang ang mga security personnel ng bar ay mabilis na papalapit sa kanila. Kung hindi sila kaagad umalis, tiyak na nahuli sila! Kahit na hindi masyadong alintana ni Peter ang masangkot sa magulong sitwasyon, napagtanto niyang mas mainam na iwasan ang gulo.

"Bakit tayo aalis? Hindi pa ako tapos!" "Bitawan mo ako!" Matigas ang ulo ng babae, pilit na kumawala sa kanyang pagkakahawak.

Nawalan ng pasensya si Peter, inagaw ang babae, tinakpan ang kanyang bibig at mabilis na umalis, sinamantala ang kaguluhan. 'Talagang hindi siya natatakot na mapahamak,' naisip ni Peter. 'Ang babaeng ito ay nagbibigay sa akin ng sakit ng ulo.'

Patuloy na tumakbo si Peter hanggang sa makahanap siya ng sulok na hindi nakikita mula sa bar. Unti-unting bumalot sa kanya ang pagkabigo. 'Bakit kailangang mangyari ang mga bagay na ito kapag masaya na ako at relaxed?'

Nagpasya siyang ayaw na niyang makita ang babaeng ito muli, at gagawin niya ang lahat ng makakaya para matiyak iyon.

Naku, sobrang pagod na ako at sumasakit na ang mga paa ko! Hindi ako nagkaroon ng ganoong kasiyahan sa matagal na panahon! Oh, siya nga pala, gwapo. Ako si Bella Song. Ano ang pangalan at WeChat number mo? Tinanong ni Bella si Peter.

Ang nais lang niya noong gabing iyon ay ubusin ang kanyang kalungkutan sa pag-inom. Sino ang mag-aakala na may mangyayari na kasing kapanapanabik nito? Ngayon, pakiramdam niya ay mas maayos na siya.

May pagkalapit si Bella kay Peter dahil sa kabila ng kanyang matipunong itsura, may kabaitan at banayad na ugali ito. Kung ikukumpara sa lahat ng tao sa bar, siya ang pinakamukhang tapat sa kanilang lahat.

Hindi niya inaasahan na ang isang tao na tila mabait ay kayang magpakita ng gilas sa suntukan.

Nakaupo na si Peter sa gilid ng kalsada para maghintay ng taxi, hindi pinansin ang tanong ni Bella. Nang makakita na siya ng taxi, hinila niya si Bella at tinulak papasok dito. "Hindi kailangan ng pangalan o numero ng telepono." Gusto ko, sana ito na ang huling beses na makikita kita. Maliwanag ba? "Paalam."

"Ikaw talaga!" Sabi ni Bella habang bumabagsak ang pintuan ng taxi sa harap niya. Galit na galit, pinahinto niya ang taxi at bumaba, determinado niyang sabihin sa walang kuwentang tao ang kanyang saloobin. Noong siya ay nagtagumpay na bumaba, wala na siya roon.

'Ang kapal ng mukha mo na tratuhin ako ng ganito. 'Pagsisisihan mo ito sa susunod na makita kita,' naisip ni Bella habang galit na umupo habang papalayo ang kanyang taxi.