Ang Kapalit na Asawa:Bilyonaryo ang Kawawang Esposo Ko

"Ibinigay ko na ang sarili ko sa'yo. Bakit hindi mo pa hiwalayan si Janet?" mapang-akit na tanong ng babae. Nakahubad siya mula baywang pataas at nakapatong sa isang lalaki.

"Ayokong marinig ang pangalan niya kapag magkasama tayo." Pinisil ng lalaki ang dibdib ng babae sa sobrang pananabik, dahilan upang mapaungol sa sarap.

Mukhang hindi natuwa ang babae. Hindi iyon ang sagot na gusto niyang marinig. "Hindi puwede! Ampon lang siya. Mas mahalaga pa ang aso namin kaysa sa kanya. Ano bang meron sa kanya na wala ako?"

Hindi sumagot ang lalaki. Sa halip, hinawakan niya sa baywang ang babae at umindayog nang mas madiin, dahilan para mapasigaw ito at mapasambit ng pangalan niya habang umuungol.

Nakatayo si Janet Lind sa tapat ng pinto, tahimik na nakikinig sa lahat ng nangyayari sa loob ng silid. Ang pagod niyang mga mata ay unti-unting naging malamig nang mapagtanto ang nangyayari.

Kadarating lang niya mula sa ospital.

Si Hannah, ang babaeng nagpalaki kay Janet mula pagkabata, ay na-diagnose na may malalang cirrhosis sa atay tatlong buwan na ang nakalipas. Kailangang ma-transplantan siya agad ng atay. Dahil dito, kinailangan ni Janet na mag-ipon ng pera para sa gastusin sa ospital.

At ang mas malala pa dito, inagaw ng nakababata niyang kapatid ang kanyang nobyo. Pakiramdam ni Janet ay unti-unting gumuguho ang buong mundo niya.

"Narinig mo ba ako? Kailangan mo nang magdesisyon ngayong gabi. Ako o siya. Pumili ka." Pinagsusuntok ni Jocelyn Lind ang dibdib ni Steve Carter, desperadong marinig ang sagot nito.

Sinipa ni Janet ang pinto at matalim na tiningnan ang dalawa. "Huwag mo nang pahirapan ang sarili niyo. Ako na ang magdedesisyon para sa kanya. Lalaki lang siya. Kung gusto mo siya, iyo na."

Kahit pa tila walang emosyon ang boses ni Janet, durog na durog ang puso niya nang makita na ang lalaking minahal niya ay nangangaliwa, at ang kasama pa ay kapatid niya.

Si Steve ay dating kaklase ni Janet sa kolehiyo. Guwapo siya, at galing sa isang mayamang pamilya. Tatlong taon siyang matiyagang nanligaw kay Janet.

Bago pa man sila grumadweyt, muli niyang ipinagtapat ang pagmamahal niya.

Ginawa niya iyon sa playground ng kanilang eskuwelahan. Puno ng estudyante ang paligid, at ang lahat ay pinapanood ang kanilang romantikong tagpo. Nang marinig ng lahat ang pagtatapat, naghiyawan sila sa tuwa. Sa gitna ng kasiyahan, pumayag na rin si Janet na maging nobyo ito.

Pero ngayon, ang sakit ng pagtataksil ay parang tinik na pilit niyang nilulunok. Habang nakatitig sa dalawang taong minsang naging mahalaga sa kanya, mahigpit na niyukom niya ang mga kamao, dahilan upang bumaon ang mga kuko sa palad.

Nagmadaling itinulak ni Steve si Jocelyn palayo, nagsuot ng pantalon, at bumaba ng kama.

Muntik pa ngang matumba si Jocelyn. Lubos na ikinagalit niya ang mga sinabi ni Janet.

Ginawa niya ang lahat para lang makuha ang isang mayaman at guwapong lalaking gaya ni Steve.

Samantalang si Janet ay walang ginawa ngunit nakuha ang loob ng lalaki. Ito ang lalo niyang ikinainis.

Si Janet ay isa lang namang ampon.

"Anong pinagsasasabi mo? Parang ikaw pa ang nakipaghiwalay kay Steve. Hoy, bruha ka. Si Steve ang tumapos sa inyo. Ambisyosa!" Nang-aasar na ngumisi si Jocelyn habang hinihila ang kumot upang ipulupot sa katawan. Pagkatapos ay tumingin siya kay Steve at nagtanong, "Steve, ano nga ulit 'yung sinabi mo sa akin kanina? Sabihin mo rin 'yon kay Janet!"

Ang nangyari sa kanila ay dahil lamang sa bugso ng damdamin. Nawalan lamang si Steve ng kontrol sa sarili matapos tuksuhin ni Jocelyn.

Lumuhod si Steve at hinawakan ang pulso ni Janet. "Janet, patawarin mo ako. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko."

Bagaman puno ng luha ang mga mata ni Janet, tiningnan niya si Steve na para bang kinakasuklaman niya ito. Kapag nagdesisyon na si Janet, wala nang makakapagpabago nito.

Binawi ang kamay mula sa pagkakahawak ni Steve. "Pasensya na, Steve. Ayokong makipagrelasyon sa taong nadumihan ni Jocelyn. Bagay kayo. Tapos na tayo."

Napasinghap si Jocelyn. Samantala, halos mabaliw na si Steve, pero ni katiting na lungkot ay hindi mabanaag sa mukha ni Janet. Uminit ang dugo ni Jocelyn. Hindi umaayon sa gusto niya ang nangyayari.

Hindi na nagsayang ng oras si Janet para makipagtalo. Simula't sapul, palaging nakikipagpaligsahan si Jocelyn sa kanya. Tila ba labis siyang natutuwa kapag nakukuha ang bagay na mahalaga sa kanya. Noon, mga laruan ang inaagaw. Ngayong sila ay matanda na, ninakaw ni Jocelyn ang kasintahan ng kanyang kapatid.

Sanay na si Janet. Ang tanging pinoproblema niya ngayon ay ang gastusin sa medikal ni Hannah.

Nang siya ay papalabas na, narinig niya ang kalabog ng mga yabag mula sa pasilyo.

"Hatinggabi na. Anong kaguluhan ito?"

Nagmadaling lumapit sila Bernie Lind at Fiona Duncan, mga adoptive parents ni Janet, matapos marinig ang komosyon.

Si Bernie ang unang pumasok sa kwarto. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niyang nakaupo sa kama ang kanyang anak na walang suot, maliban sa kumot na nakabalot sa kanya. "Ano'ng ginagawa mo? Malapit ka nang ikasal. Bakit ka nasa kama kasama ang ibang lalaki?!" sigaw niya.

Niyakap ni Jocelyn ang sarili at tumingin kay Bernie. Namumula ang kanyang mga mata. Nagtiim ang bagang niya, pilit na pinipigilan ang galit.

May kasunduan ang pamilya Lester at ang pamilya Lind na ipakasal ang kanilang mga anak pagdating ng tamang panahon. Ang fiance ni Jocelyn ay isang anak sa labas, at matagal na siyang pinalayas ng pamilya Lester sa kanilang bahay. Mahirap siya at walang disenteng trabaho. Isa siyang tambay na nagsasayang lamang ng oras sa wala. Ayaw ni Jocelyn na makasal sa kanya.

Naniwala siyang isang mabuting lalaki ang nararapat sa kanya.

"Buntis ako!" sigaw ni Jocelyn, sabay turo kay Steve. "Buntis ako at siya ang ama, kaya hindi ako puwedeng makasal sa iba. Mas mabuti pang itigil mo na ang kasal."

Nabigla si Steve. Ilang beses lang silang nagtalik ni Jocelyn. Paano siya mabubuntis?

"Kalokohan! Kailangan mong magpakasal sa pamilya Lester!" Nagngingitngit sa galit si Bernie. Gusto niyang sampalin si Jocelyn dahil sa kanyang katangahan.

Ang kanyang dangal ay nakasalalay sa kasal. Paano niya haharapin ang pamilya Lester kapag tinanong siya kung bakit itinigil ang kasal?

Agad na lumapit si Fiona at pumuwesto sa harap ng anak niya para protektahan ito. Palagi niyang pinangangalagaan si Jocelyn at bihirang-bihira niya itong pagalitan. Nag-aapoy sa galit ang asawa niya, at hindi niya kayang makita na sinisigawan si Jocelyn.

"Bernie, bakit ka ba nagagalit kay Jocelyn?" umiiyak na tanong ni Fiona. "Huwag mong kalimutan na may isa pa tayong anak. Si Janet. Puwede rin siyang makasal sa pamilya Lester."

Walang anak sina Bernie at Fiona sa umpisa ng kanilang pagsasama. Dahil sa matinding pressure mula sa matatanda sa pamilya Lind, napilitan silang ampunin si Janet. Makalipas ang ilang taon, sa wakas ay nagdalang-tao si Fiona at isinilang si Jocelyn.

Doon nagsimulang lumalim ang galit niya kay Janet. Ang presensya ni Janet ay nagpapaalala ng mga panahong hindi siya makabuo ng anak. Kapag nakikita niya ang ampon, naiinis siya nang walang dahilan.

Mula nang maipanganak si Jocelyn, naging kampi si Fiona sa sariling anak at lalong pinabayaan si Janet.

Ngunit, sa paglipas ng panahon, lumaking mas maayos si Janet kaysa kay Jocelyn sa lahat ng paraan. Lalong tumindi ang galit ni Fiona sa kanya.

Sa ngayon, galit na galit si Janet sa mga sinabi ni Fiona. "Si Jocelyn ang ipinakasal ninyo sa pamilya Lester, hindi ako! Bakit ko papalitan ang mahal mong anak na may kinakalantari?"

"Inalagaan ka namin sa loob ng maraming taon. Binihisan. Pinakain. Panahon na para suklian mo ang kabutihan namin, Janet," mahinang sagot ni Fiona, ngunit kita sa mga mata niya ang pagiging tuso. "Gusto mo ba talagang maoperahan ang pinakamamahal mong kasambahay? Kami na ang sasagot sa gastusin sa ospital basta pumayag kang ikaw ang ipalit kay Jocelyn sa pamilya Lester."

Napangisi si Jocelyn. Sa mga mata niya, bagay na bagay sina Janet at ang anak sa labas ng pamilyang Lester.

Nanggigil si Janet sa galit nang marinig ang sinabi ni Fiona. Gayunpaman, biglang sumagi sa isip niya ang sinabi ng doktor. Kaunti na lang ang natitirang oras ni Hannah.

Kaka-graduate pa lang ni Janet at wala siyang kakayahang bayaran ang pagpapagamot ng dating kasambahay.

Kahit inampon nina Bernie at Fiona si Janet, hindi naman talaga nila ito minahal. Si Hannah, ang kasambahay ng pamilyang Lind, ang tunay na nagpalaki kay Janet. Para siyang lola na hindi kailanman nagkaroon si Janet. Hindi niya kayang iwan ito nang mag-isa.

Nang mapansin ang pag-aalinlangan ni Janet, lumapit si Fiona sa kanya. "Darating din ang panahong kailangan mong mag-asawa. Bakit hindi mo na lang kami tulungan at pakasalan ang anak ng pamilyang Lester? Ibibigay ko agad ang pera sa sandaling makasal ka."

Nanginig ang mga paa ni Janet habang nakatitig sa kanya ang lahat. Kailangan na kailangan niya ng pera para sa pagpapagamot ni Hannah.

Pagkatapos ng ilang sandali, tumulo ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Iniyuko niya ang ulo at mahinang sinabi, "Sige. Pakakasalan ko siya."

Makalipas ang ilang araw, dumating si Janet sa isang maliit na simbahan sa labas ng lungsod, nakasuot ng simpleng puting slip dress.

Ngayon na ang araw ng kanyang kasal—isang araw na pinili niyang isakripisyo para sa mas mahalagang bagay.

Magpapakasal siya sa isang lalaking hindi pa niya nakikita.

Hindi na niya inaksaya ang oras sa pagrenta ng damit pangkasal. Ang pera na iyon ang inilalaan ni Janet para sa gastusin sa pagpapagamot at operasyon ni Hannah.

Sa kaniyang kamay, may hawak siyang puting bulaklak—baby's breath—na binili niya sa isang tindahan ng bulaklak. Humiling pa siya ng dagdag na puting lasong seda upang itali sa kaniyang buhok. Sa paningin ng iba, dalisay at walang muwang ang anyo ni Janet; ngunit sa kabila ng panlabas na itsura, may lihim na kabiguan ang bumabalot sa kaniyang puso.

Dumating na ang oras ng kasal, ngunit wala pa rin ang kaniyang groom. Halos wala pang tao sa lugar—iilang bisita lang ang naroroon.

"Huwag kang mag-alala," sabi ni Bernie, na tila sinusubukang palubagin ang kaba ni Janet. "Baka naipit lang siya sa trapiko. Maghintay pa tayo ng kaunti."

Ngunit lumalalim ang paghinga ni Janet.

Naalala niya ang mga narinig tungkol sa lalaking kanyang papakasalan. Ang pangalan niya ay Ethan Lester— isang lalaki na walang maayos na trabaho at laging nakikisalamuha sa mga tambay sa lansangan.

Ang pag-iisip na magpakasal sa isang ganitong uri ng tao ay nagdulot ng pakiramdam ng pangamba kay Janet, ngunit wala siyang magawa.

"Bakit hindi pa dumarating ang groom at ang kaniyang pamilya?" Kumunot ang noo ni Fiona at tumingin siya sa kaunting tao sa simbahan. Siya ay nakadamit ng magandang, malasutlang lilang damit. At may banayad na makeup na nagpapatingkad sa kaniyang anyo

Tila hindi pinahahalagahan ng pamilya Lester ang kasal. Gayunpaman, hindi ito alintana ni Janet. Ang iniintindi lang niya ay ang gastusin sa pagpapagamot ni Hannah.

Nilapitan ni Janet si Fiona at bumulong, "Ibibigay mo ba agad sa akin ang pera kapag natapos na ang kasal?"

Ipinangako naman ni Fiona na ipagpapalit niya ang kasal para sa perang makaliligtas sa buhay ni Hannah sa mga umampon sa kanya.

"Tayo'y pamilya, bakit ba lagi mong sinisingit ang tungkol sa pera? Huwag kang mag-alala. Ibibigay ko sa iyo ang pera gaya ng ipinangako ko. Itigil mo na ang pagtatanong tungkol dito." Kahit anong lambing ang subuking iparinig ni Fiona, halata pa rin ang pagkainip sa kanyang tinig.

Hindi nagtagal, dumating na rin si Jocelyn.

Naglalakad siya papasok sa simbahan, suot ang maningning na damit at mamahaling alahas, hawak ang braso ng kaniyang kasintahan.

Bumungad siya kina Bernie at Fiona nang may mapanuyang ngiti. Ninakaw niya ang mayamang nobyo ni Janet. Sa puntong iyon, naiwan si Janet para magpakasal sa isang walang kwentang anak sa labas ng pamilya Lester.

Nang makita ni Steve si Janet na suot ang kaniyang trahe de boda, kumunot ang noo niya. Isang mabigat na pakiramdam ng pagkakasala ang bumara sa sikmura niya.

Kasalanan niya ang lahat ng ito. Isang sandaling pagnanasa lang ang tuluyang nagwakas sa relasyon niya sa taong pinakamamahal niya. Ngayon, magpapakasal na si Janet sa iba.

Wala siyang balak na dumalo sa kasal. Ngunit halos kinaladkad siya ni Jocelyn papunta sa simbahan. Gayunpaman, hindi niya maitanggi ang katotohanang si Jocelyn ay nagdadalang-tao sa kaniyang anak.

Magmula nang dumating si Steve sa simbahan, nakatuon na ang mga mata niya kay Janet—tumitingin sa kaniya nang may halong selos at lungkot. Hindi matiis ni Jocelyn na panoorin si Steve na titigan ang babaeng kinamumuhian niya.

Walang nagbago sa kanya kahit lumipas na ang maraming taon. Nagawang akitin ni Janet ang lahat gamit ang kanyang alindog. Lagi siyang napapansin ng mga tao hindi tulad ni Jocelyn.

Muling sumiklab ang selos sa mukha ni Jocelyn. Nagalit nang husto si Jocelyn at nagsimulang sigawan si Steve, walang pakialam sa okasyon. "Paniwalaan mo man o hindi, dudukutin ko ang mga mata mo. Ano ba ang maganda sa babaeng iyon? Bakit ka nakatitig sa kanya ng ganyan?"

Pagkatapos ay lumingon siya at ngumisi, "Bakit hindi pa dumarating ang groom? Huli ang lalaki sa sarili niyang kasal. Paano mo siya mapagkakatiwalaan? Ni ang pamilya niya, hindi man lang nag-abalang dumalo. Mukhang wala silang pakialam sa bastardong 'yon."

Sa kanilang tahanan, prinsesa ang trato kay Jocelyn. Walang sino man ang sisisihin siya sa pagbitiw ng ganoong bastos na mga komento Ngunit nasa pampublikong lugar sila, lalo na't kapatid siya ng bride. Ang bastos at mapangahas niyang ugali ang naging sentro ng tsismisan ng lahat.

Maingat na itinaas ni Janet ang laylayan ng kanyang damit at umabante ng hakbang. Matagal nang tinitiis ni Janet ang pagiging arogante at walang puso ni Jocelyn. Ngunit ngayon, hindi na niya kayang tiisin pa ang kaniyang mga pang-aalipusta. "Jocelyn, huwag mong tawaging bastardo ang sinuman! Nasa loob ka ng simbahan ngayon. Ayusin mo ang pananalita mo! Wala ka bang kahit simpleng asal?"

Nabatid ni Jocelyn ang biglaang galit sa tinig ni Janet. Hindi pa niya nasaksihan nang ganito ang mapagpasensiyang babae na dati niyang kilala.

Sandali nang sumiklab ang katahimikan sa loob ng simbahan. Sa gitna ng tensyon, biglang umalingawngaw ang ingay ng pagbubukas ng gate.

Pumasok ang isang matangkad na lalaki, at ang nakakasilaw na sinag ng araw ay tila iginuhit ang kaniyang payat na katawan.

Nang muling magsara ang pinto, tumingala ang lalaki, at ang kaniyang malalalim na mata ay kumalat sa paligid. Makipot ang kaniyang labi sa isang manipis na linya. Isinarado niya ang kanyang suit at inayos ang kanyang amerikana na waring nagmamadali siyang dumating dito.

Ang banayad na liwanag ng araw ay bumalot sa kaniyang magandang mukha, na para bang kaloob ng Diyos ang lahat ng perpektong detalye sa paglikha sa kaniya. Lahat ng mata sa simbahan ay napalingon—tila may mahika siyang hatid sa bawat galaw.

Tahimik na napahanga ang lahat sa lalaki. Para bang may likas siyang karisma na nagbigay liwanag sa buong paligid.

Nagliwanag ang mga mata ni Jocelyn sa kanyang pagkagulat. Inisip niyang baka isa ito sa mga nakatatandang kapatid ni Ethan. Kilala ang pamilya Lester bilang isa sa pinaka-makapangyarihang pamilya sa lungsod. Bagamat si Ethan ay anak sa labas, naramdaman ni Jocelyn na wala itong laban sa mga lehitimong miyembro ng pamilya. Ang lalaking nasa harapan niya ay tila kaakit-akit at may dugong maharlika, kaya inakala niyang ito ang lehitimong tagapagmana ng pamilya.

Ang kanyang kakisigan at alindog ay labis na ikinagulat at ikinatuwa niya. Hindi maikakailang mas gwapo ito kaysa kay Steve—parang nawalan ng kinang si Steve sa harap ng taong ito.

Nagmadaling lumapit si Jocelyn at binati ang lalaki. "Ikaw ba ang kapatid ni Ethan?" tanong niya, halos nanginginig ang boses. Isang tingin pa lang sa malalim na mga mata nito ay napapula na siya. "Ah, ang pamilya ng groom ay hindi pa dumarating. Mangyaring umupo ka muna. Hindi pa magsisimula ang kasal sa ngayon."

May balak pa sana siyang hingin ang numero ng telepono ng lalaki, pero napigilan siya ng sitwasyon.

Hindi man lang siya pinansin ng lalaki. Binalewala siya nito at dumiretso sa direksyon ni Janet.

Namula si Jocelyn sa kahihiyan. Ang kanina'y hiya at kasabikan ay biglang nawala.

Galit siyang bumalik sa kanyang upuan nang mabigat ang mga hakbang. Nanlaki ang mga mata sa takot nang makita niyang pumwesto ang lalaki sa tabi ni Janet. Doon niya napagtanto, ang lalaking ito pala ang groom. Si Ethan.

Hindi makapaniwala si Jocelyn. "Papaano naging ganito kagwapo si Ethan?" bulong niya sa kanyang ina.

Yumuko siya at bumulong sa tainga ni Fiona, "Mom, bakit hindi ka humanap ng larawan ni Ethan para sa akin? Kung alam ko lang kung ano ang itsura niya, hindi ko sana hiniling kay Janet na siya ang magpakasal sa halip na ako."

Pumikit si Fiona at malakas na bumuntong-hininga, sabay iling bilang tanda ng hindi pagsang-ayon. Pagkatapos, tumalikod siya at tiningnan ang anak niya nang may pagsisi sa mga mata. "Bata ka pa. Kapag tumanda ka, matututunan mong ang itsura ay hindi mahalaga. Isa siyang talunan—wala siyang matinong trabaho. Isa siyang inutil na wala namang direksyon sa buhay. Tamang-tama siya para kay Janet. Habambuhay silang magdurusa."

Hindi sumagot si Jocelyn, pero halatang inis na inis siya. Hindi niya matanggap na si Janet ang makakapiling ng makisig na lalaking ito. Para siyang artista sa pelikula.

Naglakad si Ethan papalapit kay Janet. Tiningnan niya ang mukha nito na tila inaaral ang bawat detalye. "Pasensya na at na-late ako. May kinailangan lang akong asikasuhin," sabi niya nang mahinahon habang hinahaplos ang kanyang kilay.

"Okay lang," maikli pero maayos na sagot ni Janet. Wala siyang balak magreklamo. Lalo na nang makita niyang kaakit-akit si Ethan. May mga bagay pa rin palang maganda tungkol sa kanya.

Pagkaharap niya, agad napako ang tingin niya sa Patek Philippe na relo sa pulso nito—kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw.

Kahit hindi siya eksperto sa mga mamahaling bagay, alam niyang napakamahal ng relos na iyon. Sa isang tingin pa lang, alam na niyang aabot sa milyon ang halaga ng relong iyon. Napataas ang kanyang kilay sa gulat.

Lahat ay nagsabi sa kanya na si Ethan ay isang hamak at mahirap na lalaki. Kaya nga si Janet ang gusto nilang ipakasal sa kanya. Ngunit paano nagkaroon ng ganoong kamahal na relos ang isang tulad niya?