ความรักที่ไม่คาดคิด

ตอนกลางคืน ห้องเวรของโรงพยาบาล

ซงยุ่นยุ่นถอดชุดแต่งงานของเธอออก แล้วสวมเสื้อกาวน์สีขาว

คืนนี้เป็นงานแต่งงานคืนแรกของเธอ

แต่เมื่อเพื่อนร่วมงานขอให้เธอช่วยเข้าเวรแทน เธอไม่ได้พูดอะไร ก็มาที่โรงพยาบาลทันที

ซงยุ่นยุ่นหัวเราะเยาะให้กับตัวเอง ยังไงก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้วว่าเธอจะไปไหน

มีเสียงโครมครามดังขึ้น จากนั้นประตูห้องที่เธออยู่เวรก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

เธอกำลังจะเงยหน้าขึ้น ก็ได้ยินเสียงแต๊ะ แล้วไฟในห้องก็ดับลง

ซงยุ่นยุ่นตกใจจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ใครน่ะ……”

ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร เธอก็ถูกผลักลงไปบนโต๊ะ ข้าวของบนโต๊ะกลิ้งตกลงไปที่พื้นอย่างแรง มีมีดปลายแหลมเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่คอของเธอพร้อมกับคำขู่ที่ว่า “อย่าพูด！”

ภายใต้แสงสลัว ๆ เธอเห็นเพียงใบหน้าที่เปื้อนเลือดของชายคนนั้น และดวงตาที่เฉียบคมคู่หนึ่ง

มีกลิ่นคาวเลือดโชยมาเตะที่ปลายจมูกของเธอ ทำให้เธอรู้ว่าชายคนนี้ได้รับบาดเจ็บมา

อาจเป็นเพราะวิชาชีพของเธอ เวลาเจอกับปัญหาจึงทำให้เธอสามารถตั้งสติได้

เธองอขาเล็กน้อย พยายามโจมตีจุดอ่อนของชายคนนั้น แต่เพียงแค่เธอขยับตัวเล็กน้อย ชายคนนั้นก็สังเกตเห็นได้ทันที เขาจึงจับขาทั้งสองข้างของเธอที่อยู่ไม่สุขเอาไว้แน่น

“ฉันเห็นมันวิ่งมาทางนี้ชัด ๆ ”

มีเสียงฝีเท้าที่กำลังเข้ามาใกล้ประตู

ฟังการเคลื่อนไหวของพวกเขาแล้ว คาดว่าเดี๋ยวพวกเขาจะต้องมาเปิดประตูอย่างแน่นอน

ในสถานการณ์ที่กำลังจะจวนตัว ชายคนนั้นก็ก้มหน้าลงจูบริมฝีปากของเธอ

ซงยุ่นยุ่นพยายามขัดขืน แล้วเธอก็ผลักชายคนนั้นออกไปได้อย่างง่ายดาย เขาไม่ได้ทำร้ายเธอด้วยอาวุธมีคมในมือที่ถืออยู่

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง

แกร๊ก！

เวลานี้ ลูกบิดประตูถูกบิด

หัวใจของซงยุ่นยุ่นสั่นไปหมด เธอเงยหน้าขึ้น และจูบเขา เธอเป็นฝ่ายที่เริ่มเอามือโอบรอบคอของชายคนนั้นไว้ก่อน

เสียงของเธอสั่นเทา แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นนิ่ง “ฉันช่วยคุณได้”

ลูกกระเดือกของชายคนนั้นกระเดือกขึ้นลง ในวินาทีถัดมา เขาก็ตอบโต้กลับไป เมื่อลมหายใจร้อน ๆ ของเขาโดนใบหูของเธอ มันทั้งเคร่งขรึม และเซ็กซี่ “ผมจะรับผิดชอบคุณเอง”

ไม่ เขาเข้าใจผิดแล้ว เธอก็แค่แสดงละครตบตาชั่วคราวเท่านั้น

วินาทีที่ประตูถูกผลักเปิดออก

เธอก็ครางออกมาเล็กน้อยเลียนแบบในทีวี ซึ่งเสียงการหอบหายใจที่มีเสน่ห์ และอ่อนโยนของเธอนั้น ทำให้ผู้ชายถึงกับหลงใหล

ทำให้คนที่ประตู ได้ยินแล้วก็รู้สึกใจเต้นแรงไปด้วย

“ให้ตายเถอะคนกำลังเล่นเสียวกัน แอบมามีอะไรกันในโรงพยาบาล บัดสีบัดเถลิงจริง ๆ”

ตอนที่ประตูถูกผลักเปิดออก และเกิดช่องว่างเล็ก ๆ ทำให้แสงไฟจากทางเดินสาดส่องเข้ามา แล้วก็ส่องไปที่ตัวของซงยุ่นยุ่น ซึ่งชายคนนั้นกำลังกดตัวของเธอไว้เพื่อปิดกั้นสายตาที่มองเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็นของคนที่อยู่ประตูนั้น ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ นี้ พวกเขาจึงเห็นเพียงคนสองคนที่กำลังนัวเนียกันอย่างเมามันส์

“ต้องไม่ใช่เจียงเย่าจิ่งแน่ ๆ มันบาดเจ็บขนาดนั้น ต่อให้ประทานนางฟ้ามาให้ มันก็คงจะเสพสุขไม่ไหว”

“สองคนนี้แซ่บเป็นบ้าเลย”

“จะบ้ารึไง รีบไปหามันซะ ไม่งั้นพวกเราได้ตายกันหมดแน่！”

เสียงกรอบแกรบ และเสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไป

ชายคนนั้นรู้ดีว่าคนกลุ่มนั้นออกไปแล้ว แต่เขากลับพบว่าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาถูกกระตุ้นจากผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ จนเกิดความปรารถนาแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

หลังจากพ้นวิกฤตไปแล้ว เดิมทีซงยุ่นยุ่นอยากจะผลักชายคนนั้นออก แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงการแต่งงานของเธอขึ้นมา

ตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของเธอถูกควบคุมโดยคนอื่นมาโดยตลอด รวมทั้งการแต่งงานของเธอด้วย

การแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียง เป็นเพราะความโลภของพ่อเธอเท่านั้น

ปู่ของเธอเคยเป็นคนขับรถของเถ้าแก่เจียงมาก่อน แต่ด้วยอุบัติเหตุครั้งนึง เขาได้ช่วยชีวิตเถ้าแก่เจียงเอาไว้จนตัวเองเสียชีวิต

บริษัทเล็ก ๆ ที่เป็นกิจการของครอบครัวมีหนี้สินก้อนโต และกำลังจะล้มละลาย พ่อผู้เฉลียวฉลาดรู้ว่า หากเขาเอ่ยปากขอเงินจากตระกูลเจียง บุญคุณนี้ก็จะหมดไปทันที ดังนั้นเขาจึงคิดหาวิธีที่จะหาผลประโยชน์ให้กับตัวเองระยะยาว โดยการขอให้เจียงเย่าจิ่งที่เป็นหลานชายของเถ้าแก่เจียงแต่งงานกับเธอ

เมื่อเป็นเช่นนี้ ด้วยความมั่งคั่งของตระกูลเจียง เขาก็จะได้รับสินสอดมาเป็นจำนวนมาก

อีกทั้งยังได้ดองกับตระกูลเจียงอีกด้วย

เป็นเพราะกลัวจะเสียหน้า ตระกูลเจียงจึงไม่สามารถปฏิเสธได้

การแต่งงานครั้งนี้ทำให้เจียงเย่าจิ่งรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงไม่มาปรากฏตัวในงานเลี้ยงงานแต่งงานของทั้งสองครอบครัว แล้วก็เสนอความต้องการมาว่า ไม่อนุญาตให้เธอแอบอ้างเป็นภรรยาของเขาตอนอยู่ข้างนอก

ซึ่งเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่มีใครถามซงยุ่นยุ่นเลยว่าเธอเต็มใจที่จะทำรึเปล่า

งานแต่งงานตอนกลางวัน เจ้าบ่าวไม่มาปรากฏตัวเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ผ้านวมสีแดง คำมงคลที่อยู่บนผนัง สีสันต่าง ๆ ที่โดดเด่นสะดุดตา เหมือนเป็นการตบหน้าเธออย่างแรง

ความอัปยศอดสู！ ความไม่พอใจ！ ！

อาจเป็นเพราะบรรยากาศ หรือไม่ก็ความใกล้ชิด จึงทำให้ความรู้สึกต่อต้านที่อัดอั้นอยู่ในใจของซงยุ่นยุ่นปะทุออกมาทันที

สิ่งที่เธอต้องเผชิญ มันทำให้ชีวิตของเธอต้องมืดมนไปหมด

เธอจะต่อต้านด้วยการทำตามใจตัวเองบ้าง！

ซงยุ่นยุ่นก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรนัก เธอเคลิ้มไปตามชายคนนั้น ยอมจำนนต่อความเจ็บปวดครั้งแรกของตัวเอง

........

หลังจากนั้น ชายคนนั้นก็จูบแก้มของเธอเบา ๆ เสียงที่เคร่งขรึมของเขามีความแหบพร่าแบบพึงพอใจ “ผมจะมาหาคุณ” เมื่อพูดจบ เขาก็ออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

ซงยุ่นยุ่นไม่ได้ลุกขึ้นมาเป็นเวลานาน เอวของเธอถูกกดเข้ากับขอบโต๊ะ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนปวดไปหมด

ทันใดนั้นโทรศัพท์ที่ถูกดันไปที่ขอบโต๊ะแต่ยังไม่ตกลงไปก็ดังขึ้นมา

เธอยื่นมือออกไปเพื่อคว้ามัน แล้วก็มีเสียงรีบเร่งดังมาจากปลายสาย “คุณหมอเฉิน มีคนไข้ที่แผนกฉุกเฉินได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์มา อาการบาดเจ็บสาหัส จำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือ คุณรีบมาทางนี้หน่อยนะคะ”

ซงยุ่นยุ่นปรับเสียงของเธอ แล้วก็ตอบกลับไปอย่างใจเย็นว่า “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไป

เมื่อวางโทรศัพท์ลง เธอก็เหม่อไปหลายวินาที เมื่อกี้นี้.....

เสื้อผ้าที่ยับเยิน ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะของช่วงล่างมันบอกกับเธอว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้ไม่ใช่ความฝัน แต่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง คืนวันแต่งงาน เธอไปมีสัมพันธ์กับชายแปลกหน้าคนหนึ่ง......

เธอได้ทำเรื่องที่ร้ายที่สุดในชีวิตลงไปแล้ว！

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เธอสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย และรีบไปยังแผนกฉุกเฉินทันที

แล้วเธอก็ยุ่งตลอดทั้งคืน

เมื่อกลับมายังห้องอยู่เวร เธอก็เห็นห้องที่เละเทะ

ดูเหมือนเธอจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ขึ้นมาได้ สองมือของเธอกำแน่นขึ้นมาเล็กน้อย

“ขอบคุณหมอซ่งมากนะคะ ที่มาเข้าเวรแทนฉัน” เฉินเวินเหยียนเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

ซงยุ่นยุ่นฝืนดึงมุมปากขึ้น “ด้วยความยินดีค่ะ”

“ธุระของฉันเสร็จแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ” เมื่อเห็นความยุ่งเหยิงในห้อง เฉินเวินเหยียนก็เลิกคิ้วขึ้น “นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ？”

ซงยุ่นยุ่นหันหน้าไปทางอื่น เพื่อซ่อนความตื่นตระหนกในแววตาของตัวเอง “พอดีฉันเผลอทำมันหลุดมือน่ะ ไหน ๆ คุณก็มาแล้ว งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

เฉินเวินเหยียนรู้ว่าซงยุ่นยุ่นดูแปลก ๆ ไป แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอเข้าไปในห้องเพื่อเก็บของที่อยู่บนพื้น

แต่ทว่า จู่ ๆ ผู้อำนวยการก็พาฮั่วซวินที่เป็นผู้ช่วยของเจียงเย่าจิ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู

ผู้อำนวยการกล่าวว่า “เธอคือคุณหมอเฉิน เฉินเวินเหยียน แพทย์ที่เข้าเวรเมื่อคืนนี้ครับ”

ฮั่วซวินเดินเข้าไปตรวจสอบบัตรงานของเฉินเวินเหยียน และพูดว่า “มากับผม”

เฉินเวินเหยียนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

“ไปไหนเหรอ……”

“รีบไปเถอะน่า” ผู้อำนวยการไม่ได้ปล่อยให้เธอถามอะไรให้มากความ เขาดึงตัวเธอไปพลางพูดว่า “อย่าให้คุณเจียงต้องรอนาน”

จากนั้นเฉินเวินเหยียนก็ถูกพาไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการอย่างรวดเร็ว

เจียงเย่าจิ่งนั่งอยู่บนโซฟา รูปร่างสูงโปร่งตั้งตรง หากไม่สังเกตดูดี ๆ ก็จะมองไม่เห็นริมฝีปากที่ซีดเผือกของเขา

กลิ่นของยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล กลบกลิ่นเลือดบนร่างกายของเขาจนหมดสิ้น

เขาในชุดสูทสีดำ ประกอบกับใบหน้าที่คมคายเผยให้เห็นออร่าที่แข็งแกร่ง เพียงแต่สายตานั่น กลับทำให้คนที่เห็นรู้สึกหวาดกลัว！

ผู้ช่วยเดินอ้อมไปด้านหลังของเจียงเย่าจิ่ง จากนั้นก็โน้มตัวไปกระซิบเบา ๆ ว่า “กล้องวงจรปิดทั้งหมดของเมื่อคืนถูกคนทำลายไปแล้ว คาดว่าน่าจะเป็นคนที่ไล่ล่าคุณ เพราะกลัวว่าจะทิ้งหลักฐานไว้ เลยจงใจทำลายมัน คน ๆ นี้ก็คือหมอที่เข้าเวรเมื่อคืนนี้ครับ เธอชื่อเฉินเวินเหยียน ผู้อำนวยการยืนยันว่าเป็นเธอที่มาเข้าเวร เมื่อกี้นี้ผมได้ไปทำการตรวจสอบตารางการเข้าเวรมาแล้ว เมื่อคืนนี้เป็นเวรของเธอจริง ๆ ครับ”

เจียงเย่าจิ่งเงยหน้าขึ้น

เฉินเวินเหยียนถึงกับอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่ประธานของเทียนจุ้ย กรุ๊ปหรอกเหรอ？

“เมื่อคืนคุณเป็นคนช่วยผมไว้งั้นเหรอ？” เจียงเย่าจิ่งจ้องไปที่สายตาของเธออย่างพินิจพิเคราะห์

เฉินเวินเหยียนรีบหลุบตาลง แล้วก็ไม่กล้าสบตาเขาอีก

“ใช่ค่ะ ฉันเอง” เธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้ว่า ถ้าเธอได้ใกล้ชิดกับเขาได้ ก็จะเป็นผลดี

ครั้งนี้ประจวบกับเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการไปฝึกงานที่โรงพยาบาลกองทหารภาคสองด้วยพอดี

ถึงแม้จะบอกว่าเป็นการฝึกงาน แต่ทุกคน ต่างก็รู้ดีว่าหากไปแล้วจะสามารถอยู่ที่นั้นได้

เครื่องไม้เครื่องมือของที่นั่นดีกว่าที่นี่มาก

ถ้าเธอได้รับความช่วยเหลือจากเจียงเย่าจิ่ง ยังไงเธอก็ต้องได้ไปโรงพยาบาลกองทหารภาคสองอย่างแน่นอน！

“คุณอยากได้อะไร ผมจะให้คุณทุกอย่าง รวมถึงการแต่งงานด้วย” สีหน้าของเจียงเย่าจิ่งนิ่ง ๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ใบหน้าที่เย็นชาก็อ่อนลง

“เอ่อ…… ฉัน……” เรื่องดี ๆ นี้เกิดขึ้นเร็วซะจนเฉินเวินเหยียนถึงกับไปไม่เป็น

“ถ้าคิดออกแล้วก็มาหาผมแล้วกันนะ” เจียงเย่าจิ่งลุกขึ้น แล้วก็สั่งให้ผู้ช่วยของเขาให้ข้อมูลการติดต่อกับเธอไว้

ผู้อำนวยการไปส่งเขาด้วยตนเอง “คุณเจียงครับ”

“ไม่ต้องส่งหรอกครับ” ใบหน้าของเขาเย็นชาขึ้นมาเหมือนเป็นปกติอีกครั้ง แต่แล้วก็เหมือนกับว่าเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า “เธออยู่โรงพยาบาล รบกวนดูแลเธอให้ดีด้วย”

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” ผู้อำนวยการพูดพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อมั่นใจว่าจะไม่มีใครมาได้ยินได้แล้ว ผู้ช่วยก็พูดเตือนขึ้นมาเบา ๆ ว่า “คุณแต่งงานแล้วนะครับ เรื่องแต่งงาน.......”

เกรงว่าคงจะไปรับปากกับคุณเฉินไม่ได้แล้ว

เมื่อนึกถึงผู้หญิงที่ถูกยัดเยียดให้เขา สีหน้าของเจียงเย่าจิ่งก็ค่อย ๆ มืดมนขึ้นมา เขายกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชาพร้อมกับพูดว่า “รนหาที่ตายจริง ๆ”

ผู้ช่วยสั่นไปทั้งตัง ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงผู้หญิงที่แต่งงานกับเขา หรือผู้ที่ยุยงให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมากันแน่

.....

ซงยุ่นยุ่นกลับไปที่วิลล่าแล้ว ที่นี่เป็นที่อยู่ของสามีที่เธอแต่งงานด้วย

“คุณผู้หญิง” ทันทีที่เธอเข้าประตูไป แม่อู๋ก็ทักเข้ามาต้อนรับเธอทันที “ทำไมถึงหายไปทั้งคืนเลยล่ะคะ”

“มีเข้าเวรกระทันหันน่ะค่ะ” เธอพูดขึ้นมาเบา ๆ

ดวงตาของเธอแดงมาก สีหน้าดูเหนื่อยล้า

เมื่อเห็นว่าเธอดูเหนื่อย ๆ แม่อู๋จึงไม่ได้ถามอะไรอีก

เธอขึ้นไปชั้นบน แล้วก็แช่ตัวในอ่างอาบน้ำ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แก้มของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเอาหัวซุกลงไปในอ้อมแขนของตัวเอง

อันที่จริงแล้วเธอรู้สึกสับสนไปหมด

เธอยอมพลีกาย ทั้งที่ตัวเธอเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน

อีกอย่าง เธอ——แต่งงานแล้ว

เธอเหมือนจะรู้สึกผิดกับสามีของเธอยังไงก็ไม่รู้——เจียงเย่าจิ่ง！

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็สวมเสื้อผ้า และเดินออกมา

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง แม่อู๋ก็เดิมเข้ามา และพูดว่า “คุณยังจะต้องออกไปข้างนอกอีกเหรอคะ ไม่กินข้าวเช้าหน่อยเหรอคะ？”

ซงยุ่นยุ่นชำเลืองมองดูเวลาแวบหนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นว่า “เดี๋ยวฉันจะไปทำงานสาย”

แม่อู๋ได้ยินมาว่าเธอเป็นหมอ ก็เลยรู้ถึงลักษณะงานของเธอ อีกอย่าง อาชีพของหมอก็เป็นอาชีพที่สมควรได้รับความเคารพ ดังนั้นแม่อู๋จึงไปหยิบนมมา “กำลังร้อน ๆ เลยค่ะ คุณดื่มก่อนแล้วค่อยไปดีกว่านะคะ”

ซงยุ่นยุ่นมองไปที่แม่อู๋ ความเป็นห่วงของแม่อู๋ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ”

“แหม ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ” แม่อู๋ยิ้ม ใบหน้ากลม ๆ ของเธอดูเป็นมิตรมาก

หลังจากที่ซงยุ่นยุ่นดื่มเสร็จ เมื่อแม่อู๋รับแก้วไป เธอจึงเดินออกไป

เธอไม่ได้ไปทำงานในโรงพยาบาลทันที ที่เธอออกมาเร็วแบบนี้ เพราะเธอต้องการจะไปที่แผนกผู้ป่วยในก่อน

แม่ของเธออยู่ในห้องไอซียู

เมื่อเข้าไปข้างใน เธอก็ตรวจดูอาการของแม่ แล้วก็พบว่าอาการยังคงแย่อยู่

อารมณ์ของเธอจึงดิ่งลง

แม่ของเธอเป็นโรคหัวใจล้มเหลวระยะสุดท้าย หากต้องการมีชีวิตต่อก็ต้องทำการเปลี่ยนหัวใจ ซึ่งการเปลี่ยนหัวใจนี้ จำเป็นที่จะต้องใช้ค่าผ่าตัดจำนวนมาก

เหตุผลที่เธอสัญญากับพ่อของเธอว่าจะแต่งงานกับตระกูลเจียง เพราะพ่อของเธอขู่ว่า ถ้าเธอไม่ตอบตกลงก็จะไม่จ่ายเงินให้

ตอนนี้จึงเหลือแค่รอหัวใจที่เหมาะสมมาเท่านั้น แล้วแม่ของเธอก็จะรอดแล้ว

เธอมองไปที่แม่ของเธอ และพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “แม่ หนูจะรักษาแม่ให้หายให้ได้”

เพราะแม่คือคนที่เธอรักมากที่สุดในโลก

อืด อืด——

โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่นขึ้น

“ยุ่นยุ่น ช่วยอะไรผมหน่อยสิ” เสียงพูดดังขึ้นมาจากปลายสาย

คนที่โทรมาคือรุ่นพี่ของเธอที่เรียนจบจากการแพทย์ซึ่งมาจากสถาบันเดียวกัน แต่เขาเป็นรุ่นพี่เธอสองรุ่น ซึ่งเขาเคยไปเรียนต่างประเทศมา ตอนนี้จึงมีชื่อเสียงในประเทศมาก

เขาดูแลเธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอด

ดังนั้นเธอกับเขาจึงเป็นเพื่อนสนิทกัน

“เรื่องอะไรคะ” เธอตอบออกไปทันที

“พอดีผมมีคนไข้อยู่คนหนึ่ง แต่ผมมีธุระด่วนคงไปไม่ทัน คุณช่วยไปที่นั่นแทนผมหน่อยสิ”

ซงยุ่นยุ่นมองดูเวลา วันนี้เธอไม่ต้องเข้าแผนกผู้ป่วยนอก ส่วนตอนบ่ายมีผ่าตัดสองเคส เธอจึงมีเวลาว่างในช่วงเช้า เธอก็เลยตอบกลับไปว่า “ได้สิ”

“ที่อยู่ 306 เขตเอ สวนกุหลาบนะ เธอบอกว่ามาหาคุณฮั่ว เดี๋ยวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะบอกเธอเอง”

หลังจากซงยุ่นยุ่นตอบรับไปแล้ว เธอก็วางสายโทรศัพท์ และนั่งแท็กซี่ไปยังสถานที่นั้นทันที “อื้ม” ซงยุ่นยุ่นขานรับ

“อย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะ แล้วก็ไม่ต้องถามมากด้วย คุณแค่รักษาเขาก็พอ” ทางนั้นพูดกำชับ

“ฉันเข้าใจแล้วหน่า”

ที่นี่คือหมูบ้านระดับไฮเอนด์ที่มีการรักษาความปลอดภัย และความเป็นส่วนตัวขั้นสูง

เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาขวางเธอ เธอจึงบอกไปว่ามาหาคุณฮั่ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงทำการโทรศัพท์ไปเพื่อเช็คให้มั่นใจ แล้วถึงได้ปล่อยให้เธอเข้าไป

เมื่อเจอบ้านเลขที่ 306 แล้วเธอก็ทำการกดกริ่ง

ไม่นานประตูก็เปิดออก

เมื่อฮั่วซวินเห็นว่าคนที่มาไม่ใช่เซินจือเฉียน เขาก็ขมวดคิ้ว “คุณคือ.......”

ซงยุ่นยุ่นรู้มาจากเซินจือเฉียนก่อนหน้านี้แล้วว่า ผู้ป่วยรายนี้ให้ความสำคัญกับเรื่องความเป็นส่วนตัวมาก ตัวเธอเองก็ไม่ได้อยากจะมีปัญหาเพราะเรื่องนี้อยู่แล้ว เธอจึงสวมหน้ากากอนามัยไว้

“หมอเซินบอกให้ฉันมาที่นี่ค่ะ”

ฮั่วซวินชำเลืองมองกล่องยาในมือของเธอ และพูดว่า “คุณรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไงบ้าง？”

“รู้ค่ะ หมอเซินบอกฉันทุกอย่างแล้ว ฉันจะไม่พูดอะไรให้มากความ”

ฮั่วซวินคิดว่าเซินจือเฉียนไม่น่าจะเรียกใครมามั่ว ๆ เขาจึงยอมปล่อยให้เธอเข้าไป

เขาพาซงยุ่นยุ่นเดินผ่านห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ไปที่ชั้นสอง แล้วก็เดินไปที่ห้องนอน

ในห้องไม่ได้เปิดไฟไว้ เธอจึงพูดขึ้นมาว่า “มืดขนาดนี้แล้วฉันจะรักษายังไงล่ะคะ？”

เมื่อเจียงเย่าจิ่งได้ยินเสียงผู้หญิง เขาก็ดึงเสื้อคลุมที่โยนเอาไว้ด้านข้างขึ้นมาปิดหน้า แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า “เปิดไฟ”

ฮั่วซวินถึงได้ทำการเปิดไฟ

แล้วห้องก็สว่างขึ้นมาทันที

ซงยุ่นยุ่นรู้สึกค่อนข้างคุ้นเคยกับเสียงนี้ แต่เธอไม่ได้อยากจะรู้อะไรขนาดนั้น เธอเห็นชายคนนั้นกำลังนอนอยู่บนเตียง เลือดบนเสื้อเชิ้ตสีขาวเหือดแห้งไปแล้ว จนเลือดกลายเป็นสีแดงดำ

เธอไม่ได้พิจารณาอะไรมาก เธอมาที่นี่แค่รักษาเขาเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่า อีกฝ่ายไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ตัวตนของเขา ดังนั้นเธอก็ควรจะรู้แค่ที่ตัวเองควรจะรู้ก็พอ

เธอวางกล่องยาลงบนโต๊ะ และเปิดออก จากนั้นก็หยิบกรรไกรแพทย์ออกมาตัดผ้าบริเวณบาดแผล

จากนั้นเธอก็ได้เห็นบาดแผลที่ใช้ผ้าก๊อซแปะเอาไว้แบบง่าย ๆ หลังจากตัดผ้าก๊อซออก เธอก็เห็นว่ามีบาดแผลถูกแทงสองแห่งทางด้านขวาของช่องท้อง

เธอวางกรรไกรลง ทำความสะอาดบาดแผลอย่างคุ้นเคย

การเคลื่อนไหวของเธอนิ่ง และรวดเร็วมาก

“คุณแพ้ยาชาไหม？” เธอถาม

หลังจากตรวจสอบแล้ว บาดแผลไม่ลึก ไม่ได้บาดเจ็บถึงภายใน แต่ก็ยังต้องเย็บแผลอยู่ดี

เพราะเหตุนี้จึงจำเป็นต้องใช้ยาชาเฉพาะที่

น้ำเสียงของเธอเย็นชามาก แตกต่างจากตอนที่ตื่นตระหนกเมื่อคืนนี้อย่างสิ้นเชิง

ดังนั้นแม้ว่าจะได้ยินเสียงของเธอ แต่เจียงเย่าจิ่งก็ไม่ได้รู้สึกตะหงิดใจแต่อย่างใด

ในใจรู้สึกมั่นใจในทักษะทางการแพทย์ของเธอ คิดว่าทุกอย่างต้องผ่านไปได้อย่างราบรื่น เขาจึงพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า “ไม่แพ้”

ซงยุ่นยุ่นทำการผสมยา แล้วก็ฉีดยาชาไปบริเวณที่ต้องการเย็บ

หลังจากผ่านไปสองนาที ยาก็ออกฤทธิ์ จากนั้นเธอก็เริ่มเย็บแผลทันที

ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการดำเนินการทุกอย่างจนเสร็จสิ้น

เรียกได้ว่ารวดเร็วมาก

มือของเธอมีรอยเปื้อนเลือดอยู่ “ฉันขอไปห้องน้ำหน่อยสิ”

“มีข้างล่างครับ เชิญครับ” ฮั่วซวินกล่าว

เธอจึงเดินออกไป

หลังจากแน่ใจแล้วว่าเธออยู่ชั้นล่าง ฮั่วซวินก็ปิดประตู และเดินเข้าไป

“ผมตรวจสอบมาเรียบร้อยแล้วครับ พวกเมื่อคืนเป็นคนของมู่ฉินส่งมา อาจเป็นเพราะคุณกำจัดไส้ศึกทั้งหมดที่อยู่ในบริษัทไป เธอก็เลยจนตรอก อยากจะฆ่าคุณ”

เจียงเย่าจิ่งลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่งไปหมด แต่ร่างกายที่อยู่ในอาการป่วย และควรจะอ่อนแอของเขา กลับปล่อยรังสีอำมหิตออกมาได้อย่างน่าตกใจ

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็ดำเข้มราวกับสระน้ำลึก “การมาของผู้หญิงคนนั้น มีอะไรไปเกี่ยวข้องกับเธอรึเปล่า？”

ฮั่วซวินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “ใช่ครับ ผมไปสืบมาแล้วพบว่า เธอเคยติดต่อกับซงลี่เฉิง แต่เรื่องนี้ก็น่าแปลกนะครับ ซงลี่เฉิงระบุมาเลยว่าการแต่งงานครั้งนี้จะต้องเป็นคุณ ไม่ใช่เจียงเย่าเทียน แสดงว่าเธอจะต้องเล่นแง่อะไรบางอย่างอย่างแน่นอน”

“เธอให้ของขวัญชิ้นใหญ่แก่ฉันมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ฉันยังไม่เคยตอบแทนอะไรเธอคืนเลย แบบนี้มันเหมือนกับฉันไม่มีมารยาทเลยนะ” พอเขาไปต่างประเทศเพื่อทำธุระบางอย่าง ใครบางคนก็ฉวยโอกาสตอนที่เขาไม่อยู่ทำอะไรหลาย ๆ อย่าง

หน้าตาของเขาดูเฉยเมยมาก แต่มันก็ยังไม่สามารถปกปิดความเยือกเย็นที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเขาไว้ได้ “ฉันได้ยินมาว่า เจียงเย่าเทียนเปิดสถานบันเทิงแห่งหนึ่งชื่อ ‘เม่ย’ อยู่ที่ถนนแคฟเวิร์น”

ฮั่วซวินเข้าใจในทันที “เมื่อบริษัทไม่มีสถานที่สำหรับพวกเขาแล้ว พวกเขาจึงต้องอาศัยสถานบันเทิงแห่งนั้นเพื่อหารายได้ หากไปสกัดพวกเขาไว้ได้ อนาคตหลังจากนี้ชีวิตของพวกเขาคงจะลำบากน่าดู”

“ไปจัดการไป” เจียงเย่าจิ่งพูดขึ้นมาเบา ๆ

ตอนที่ฮั่วซวินเดินลงมาชั้นล่าง ซงยุ่นยุ่นก็กำลังจะขึ้นไปชั้นบนพอดี

ฮั่วซวินรู้ว่าเซินจือเฉียนจะต้องกำชับเธอเอาไว้แล้วแน่ ๆ แต่เขาก็ยังเตือนสติ และกำชับเธอขึ้นอีกครั้งว่า “หากเรื่องในวันนี้ถูกเผยแพร่ออกไป คุณจะต้องตายอย่างน่าอนารถมากแน่นอน”

หากเรื่องที่เจียงเย่าจิ่งได้รับบาดเจ็บถูกลือไปถึงหูของสองแม่ลูกอย่างมู่ฉิน และเจียงเย่าเทียน พวกเขาจะต้องฉวยโอกาสตอนนี้สร้างปัญหาอะไรขึ้นมาแน่นอน

“ฉันเข้าใจ” ซงยุ่นยุ่นก้มหน้าลง “เอากล่องยาแล้วฉันก็จะไป”

เมื่อเธอขึ้นไปชั้นบนก็เห็นชายคนนั้นกำลังหันหลังให้ประตูอยู่ เสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเลือดบนตัวของเขาถูกถอดออกแล้ว แผ่นหลังของเขาทั้งบางและกว้าง เอวของเขาแคบมาก ไม่มีไขมันใด ๆ เชื่อมต่อกับแนวสะโพกที่กระชับจนเห็นเส้นโค้งเว้า หุ่นเฟิร์มรูปร่างสูง ให้ความรู้สึกดูมีอำนาจเล็กน้อย

“ยังไม่ไปอีกเหรอ？” ชายคนนั้นไม่หันกลับมามอง แต่ดูเหมือนเขาจะรับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองอยู่ของเธอ ในน้ำเสียงที่เหนื่อยล้ามีความเย้ยหยันปนอยู่

ซงยุ่นยุ่นรีบก้มหัวลง เมื่อกี้นี้เธอมองจนสติหลุดไปเลย

เธอก้มหน้าหลบสายตา แล้วก็เดินไปเก็บกล่องยา แต่ยังไม่ลืมหน้าที่ความเป็นหมอของตัวเอง เธอพูดกำชับขึ้นมาว่า “อย่าเพิ่งให้แผลโดนน้ำนะคะ ต้องล้างแผลวันละครั้ง พยายามใส่เสื้อที่โปร่ง ๆ อย่าให้เสื้อไปถูแผลได้”

เธอเอายาวางเอาไว้ “นี่คือยากิน ส่วนนี่คือยาสำหรับใช้ภายนอกค่ะ”

เจียงเย่าจิ่งยังคงไม่ได้หันหน้ากลับมา เขาเพียงแค่ตอบกลับมาว่าอืมเบา ๆ

ส่วนซ่งหยุนหยุนก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

จากนั้นเธอก็เดินถือกล่องยาออกไปทันที

เธอนั่งแท็กซี่กลับไปที่โรงพยาบาล ตอนนี้เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว เธอไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาลเพื่อหาอะไรกินนิดหน่อย ซึ่งพอเธอกลับไปที่แผนก ผู้อำนวยการก็เรียกเธอไปที่ห้องทำงานของเขา

“เรื่องที่จะไปฝึกงานที่โรงพยาบาลกองทหารภาคสอง เดี๋ยวผมจะให้เฉินเวินเหยียนไปนะ” คณบดีดูจริงจัง และดูเหมือนจะมีอะไรปิดบัง